Asielverzoek Sri Lankaan afgewezen wegens ongeloofwaardig relaas
ECLI:NL:RVS:2026:6004, Raad van State, 14-10-2026, BRS.26.001050
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 13 december 2025, aangevuld op 17 december 2025, heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen en hem opgedragen om de Europese Unie onmiddellijk te verlaten.
Kern van de zaak
Een Sri Lankaanse asielzoeker ging in hoger beroep bij de Raad van State nadat de rechtbank zijn beroep tegen de afwijzing van zijn asielaanvraag had verworpen. Appellant stelde dat hij problemen had met de Sri Lankaanse autoriteiten en legde originele politieoproepen over. Tevens wierp hij de vraag op of de rechter ambtshalve het refoulementverbod moet toetsen bij asielbesluiten.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard; beide grieven leiden niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. Doorslaggevend is dat de minister deugdelijk heeft gemotiveerd dat het relaas van appellant ongeloofwaardig is, en dat de prejudiciële vraag over het refoulementverbod niet beantwoord hoeft te worden omdat deze niet nodig is voor de oplossing van dit geschil.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een relatief standaard toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 in een individuele asielzaak; de interessantere rechtsvraag over het refoulementverbod wordt juist niet beantwoord, wat de precedentwerking beperkt.
Belangrijkste punten
- 1De eerste grief wordt verworpen zonder nadere motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 (geen rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsbelang).
- 2De rechtbank heeft de originele politieoproepen wel degelijk in haar oordeel betrokken, anders dan appellant stelde.
- 3De vraag of de rechter ambtshalve het refoulementverbod moet toetsen hoeft niet beantwoord te worden omdat het geschil ook zonder die beantwoording kan worden opgelost.
- 4Er bestaat geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen aan het HvJ EU, ook niet om te wachten op de al gestelde vraag van de rechtbank Den Haag (ECLI:NL:RBDHA:2025:136).
- 5De Afdeling verwijst naar de arresten Cilfit, Consorzio Italian Management en Remling ter onderbouwing van de afwijzing van prejudiciële verwijzing.
Impactanalyse
Juridische impact
De Afdeling bevestigt dat prejudiciële vragen achterwege kunnen blijven wanneer de beantwoording ervan niet noodzakelijk is voor de beslechting van het concrete geschil, ook als elders al een vergelijkbare vraag is gesteld. De toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 als motiveringsuitzondering wordt opnieuw bevestigd.
Praktische impact
Appellant krijgt geen verblijfsrecht en kan worden teruggestuurd naar Sri Lanka; zijn beroep op onveiligheid aldaar is door de rechter als ongeloofwaardig beoordeeld. De uitspraak biedt appellant geen soelaas, ook niet via de route van het refoulementverbod.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken blijft de geloofwaardigheidsbeoordeling van het asielrelaas door de IND, indien deugdelijk gemotiveerd, in stand; rechters hoeven niet ambtshalve het refoulementverbod te onderzoeken als het relaas al ongeloofwaardig is bevonden.
Samenvatting
Een Sri Lankaanse asielzoeker had hoger beroep ingesteld bij de Raad van State nadat zowel de IND als de rechtbank zijn asielaanvraag hadden afgewezen. Hij voerde aan problemen te ondervinden met de Sri Lankaanse autoriteiten en legde originele politieoproepen over ter onderbouwing van zijn relaas. Daarnaast stelde hij de principiële rechtsvraag of de rechter bij de toetsing van een asielbesluit ambtshalve moet onderzoeken of het refoulementverbod wordt geëerbiedigd. De Raad van State (Afdeling bestuursrechtspraak) verwierp beide grieven. De eerste grief wordt afgedaan met toepassing van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000: zij bevat geen vragen die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden, en roept evenmin vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierecht (conform het arrest Remling van het HvJ EU van 24 maart 2026). Ten aanzien van de tweede grief oordeelt de Afdeling dat de rechtbank de overgelegde politieoproepen wel degelijk in haar beoordeling heeft betrokken, en dat de minister het relaas van appellant op deugdelijke wijze als ongeloofwaardig heeft gekwalificeerd. De rechtsvraag over de ambtshalve toetsing van het refoulementverbod hoeft niet beantwoord te worden, omdat de beslechting van dit concrete geschil daar niet van afhangt. Mede op grond van de arresten Cilfit, Consorzio Italian Management en Remling bestaat er geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen aan het HvJ EU. De Afdeling ziet evenmin reden om de uitkomst van een al eerder door de rechtbank Den Haag gestelde prejudiciële vraag op dit punt af te wachten. De uitspraak bevestigt het belang van de geloofwaardigheidsbeoordeling als zelfstandige grond voor afwijzing en toont aan dat rechtsvragen over Unierechtelijke verplichtingen alleen prejudicieel worden voorgelegd als ze noodzakelijk zijn voor de beslissing in het concrete geval.