Hoger beroep Oekraïense derdelander over terugkeerbesluit ongegrond
ECLI:NL:RVS:2026:5984, Raad van State, 13-10-2026, BRS.26.001434
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 22 augustus 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen en hem opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen ter verlaten.
Kern van de zaak
Een vreemdeling (derdelander uit Oekraïne) ging in hoger beroep bij de Raad van State tegen een rechterlijke uitspraak over een terugkeerbesluit en de bevriezingsmaatregel voor derdelanders uit Oekraïne (Kamerbrief 25 april 2024). De rechtbank had eerder in het nadeel van appellant geoordeeld.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De doorslaggevende reden is dat het hogerberoepschrift geen nieuwe rechtsvragen opwerpt die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden, en dat de relevante rechtsvraag al eerder door de Afdeling is beantwoord in de uitspraak van 31 oktober 2025.
Impactscore
LaagDe uitspraak is procedureel van aard en bevat een verkorte motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000. Er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord en de uitspraak bevestigt slechts bestaande jurisprudentie.
Belangrijkste punten
- 1Artikel 91 lid 2 Vw 2000 toegepast: verkorte motivering omdat het hogerberoepschrift geen relevante rechtsvragen oproept
- 2De rechtsvraag over de bevriezingsmaatregel voor derdelanders uit Oekraïne is al beantwoord in ECLI:NL:RVS:2025:5213
- 3Geen aanleiding om anders te oordelen dan in de eerdere uitspraak van 31 oktober 2025
- 4Geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht conform het Remling-arrest van het HvJ EU (24 maart 2026)
- 5Proceskosten komen niet voor vergoeding in aanmerking
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 bij hoger beroepen die geen nieuwe rechtsvragen opwerpen en sluit aan bij de al gevormde jurisprudentielijn over terugkeerbesluiten voor derdelanders uit Oekraïne. De rechtsontwikkeling op dit punt wordt niet verder uitgebreid.
Praktische impact
Voor de appellant betekent dit dat het terugkeerbesluit in stand blijft en dat verdere juridische middelen in Nederland zijn uitgeput. Derdelanders uit Oekraïne die in een vergelijkbare situatie verkeren, kunnen niet langer met succes dezelfde argumenten aanvoeren in hoger beroep.
Onderwerp-impact
De uitspraak bevestigt het beleid rondom de bevriezingsmaatregel voor derdelanders uit Oekraïne zoals neergelegd in de Kamerbrief van 25 april 2024, en onderstreept dat het nemen van terugkeerbesluiten voor deze groep juridisch houdbaar is bevonden.
Samenvatting
In deze zaak had een derdelander uit Oekraïne hoger beroep ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over een terugkeerbesluit en de bevriezingsmaatregel voor derdelanders uit Oekraïne, zoals die is vastgelegd in de Kamerbrief van 25 april 2024. Appellant werd bijgestaan door mr. R.C. van den Berg, advocaat te Tilburg. De centrale juridische vraag was of de rechtbank terecht had geoordeeld dat het terugkeerbesluit rechtmatig was en of het hoger beroep nieuwe rechtsvragen opwierp die om een inhoudelijk antwoord vroegen. De Afdeling oordeelde dat dit niet het geval was. Op grond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 kan de Afdeling volstaan met een verkorte motivering wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling stelde vast dat de relevante rechtsvraag over de bevriezingsmaatregel en het terugkeerbesluit al eerder was beantwoord in de uitspraak van 31 oktober 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:5213). Er was geen reden om in dit geval anders te oordelen. Daarnaast riep het hogerberoepschrift geen vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierecht, overeenkomstig het arrest Remling van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026. Het hoger beroep werd ongegrond verklaard, de uitspraak van de rechtbank werd bevestigd en de minister hoefde geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft weinig zelfstandige rechtsontwikkelende waarde, maar bevestigt de bestaande jurisprudentielijn.