Raad van State vernietigt weigering urgentieverklaring ernstig zieke bewoner
ECLI:NL:RVS:2026:5794, Raad van State, 30-09-2026, 202505942/1/A2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 27 maart 2025 heeft het college van burgemeesters en wethouders van Delft een aanvraag van [appellant] om een urgentieverklaring afgewezen. [appellant] woont met zijn partner en kind in een flatwoning op de tweede verdieping. Hij heeft een urgentieverklaring aangevraagd, omdat de huidige woning niet passend is gelet op zijn lichamelijke en psychische klachten. De woning is te klein, waardoor hij wordt beperkt in zijn bewegingsruimte en de woning is alleen bereikbaar door eerst twee trappen op te lopen. Door een zeldzame ziekte die de druk in de hersenen verhoogt, knieproblemen en meerdere medische complicaties bestaat er noodzaak tot verhuizing. In hoger beroep is alleen nog in geschil of het college, in het kader van het toepassen van de hardheidsclausule, nader medisch onderzoek door een onafhankelijke arts had moeten laten doen.
Kern van de zaak
Een bewoner met ernstige medische klachten (hersendrukziekte, knieproblemen) vroeg een urgentieverklaring aan voor een andere woning. Het college Delft wees dit af op basis van meerdere weigeringsgronden uit de Huisvestingsverordening, zonder de medische en sociale omstandigheden inhoudelijk te beoordelen.
Beslissing van de rechter
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verklaart het beroep gegrond en vernietigt het besluit van 14 augustus 2025. Het college moet een nieuw besluit op bezwaar nemen, omdat het ten onrechte niet is toegekomen aan een inhoudelijke beoordeling van de medische omstandigheden van appellant.
Impactscore
MiddelDe uitspraak heeft directe betekenis voor de praktijk van urgentieverklaringen bij medische gevallen en stuurt gemeentelijk beleid bij, maar betreft een casuïstische beslissing zonder fundamentele nieuwe rechtsregels op het niveau van de Hoge Raad of richtinggevende RvS-jurisprudentie.
Belangrijkste punten
- 1Het college paste meerdere weigeringsgronden uit art. 4:5 Huisvestingsverordening Delft 2023 toe zonder inhoudelijke beoordeling van de medische situatie
- 2De hardheidsclausule (art. 7:3 Verordening) werd door het college niet toegepast, terwijl sprake is van ernstige en zeldzame medische klachten
- 3De voorzieningenrechter zag reeds aanknopingspunten dat de medische situatie zodanig was dat niet van appellant gevergd kon worden in de huidige woning te blijven
- 4De Raad van State vernietigt de uitspraak van de rechtbank en doet zelf recht door het beroep gegrond te verklaren
- 5Tegen het nieuwe besluit van het college staat uitsluitend beroep open bij de Afdeling (art. 8:113 lid 2 Awb)
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat bestuursorganen bij urgentieverklaringen niet louter formele weigeringsgronden mogen stapelen zonder inhoudelijke beoordeling van de medische omstandigheden, en dat de hardheidsclausule serieus moet worden afgewogen. De toepassing van art. 8:113 lid 2 Awb stroomlijnt de verdere procedure.
Praktische impact
Appellant moet alsnog een inhoudelijke beoordeling van zijn medische situatie krijgen van het college, wat de kans vergroot op toekenning van een urgentieverklaring. Het college dient binnen een door de Afdeling gestelde termijn opnieuw te beslissen.
Onderwerp-impact
Voor woningzoekenden met ernstige medische beperkingen in de regio Delft benadrukt deze uitspraak dat gemeenten hun urgentiebeleid niet mogen toepassen als louter procedurele drempel, maar moeten bezien of de individuele medische situatie toepassing van de hardheidsclausule rechtvaardigt.
Samenvatting
Deze zaak betreft een bewoner van Delft die samen met zijn partner en kind in een flatwoning op de tweede verdieping woont. Vanwege een zeldzame ziekte die de hersendruk verhoogt, knieproblemen en meerdere andere medische complicaties heeft hij een urgentieverklaring aangevraagd bij het college van burgemeester en wethouders. De woning is te klein en alleen bereikbaar via twee trappen, wat gezien zijn aandoeningen een reëel probleem vormt. Het college wees de aanvraag af op basis van meerdere weigeringsgronden uit artikel 4:5 van de Huisvestingsverordening Delft 2023, zonder toe te komen aan een inhoudelijke beoordeling van de sociale en medische omstandigheden. Ook de hardheidsclausule van artikel 7:3 van de Verordening werd niet toegepast, omdat het college meende dat de situatie van appellant zich niet voldoende onderscheidde van andere woningzoekenden in de regio. Appellant verzocht de voorzieningenrechter om een voorlopige voorziening in verband met een aanstaande knieoperatie waarvoor rust en een valveilige woonomgeving vereist zijn. De voorzieningenrechter zag voldoende aanknopingspunten voor de stelling dat de medische situatie zodanig was dat redelijkerwijs niet van appellant kon worden gevergd in de huidige situatie te blijven. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vernietigt vervolgens de uitspraak van de rechtbank, verklaart het beroep gegrond en vernietigt het besluit van 14 augustus 2025. Het college moet opnieuw beslissen op bezwaar, ditmaal met een volwaardige inhoudelijke beoordeling van de medische en sociale omstandigheden. De Afdeling bepaalt tevens dat tegen het nieuwe besluit uitsluitend beroep bij haar kan worden ingesteld (art. 8:113 lid 2 Awb) en veroordeelt het college tot vergoeding van de proceskosten.