Hoger beroep Dublin-procedure indirect refoulement ongegrond verklaard
ECLI:NL:RVS:2026:5615, Raad van State, 22-09-2026, BRS.26.004878
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluiten van 12 mei 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie aanvragen van appellanten om hun een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft hoger beroep ingesteld bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een Dublinzaak, waarbij ook een verzoek om voorlopige voorziening is ingediend. De kern van het geschil betreft de vraag of het risico op indirect refoulement kan worden beoordeeld binnen de kaders van de Dublinprocedure.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd; het verzoek om voorlopige voorziening wordt afgewezen. De doorslaggevende reden is dat het hogerberoepschrift geen rechtsvragen bevat die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden, nu de betrokken vraag al eerder door de Afdeling is beantwoord in een uitspraak van 12 juni 2024.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige vereenvoudigde afdoening die bestaande jurisprudentie bevestigt zonder nieuwe rechtsvragen te beantwoorden of nieuwe normen te stellen; de impact is daarmee beperkt tot de individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1Vereenvoudigde afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000: geen motiveringsplicht bij ontbreken van rechtsvragen van algemeen belang
- 2De vraag over indirect refoulement in de Dublinprocedure is eerder beantwoord in ECLI:NL:RVS:2024:2359 en biedt geen aanleiding tot heroverweging
- 3Geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie gelet op de Cilfit-doctrine en latere jurisprudentie
- 4Verzoek om voorlopige voorziening afgewezen als gevolg van de ongegrondverklaring van het hoger beroep
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande lijn dat indirect refoulement beoordeeld kan worden binnen de Dublinprocedure, conform eerdere Afdelingsjurisprudentie, en voegt geen nieuw recht toe. De toepassing van de vereenvoudigde afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 onderstreept dat deze rechtsvraag als uitgekristalliseerd wordt beschouwd.
Praktische impact
Voor de vreemdeling betekent de uitspraak dat overdracht aan de verantwoordelijke Dublin-lidstaat niet wordt opgeschort en dat de procedure ten einde is. Er is geen proceskostenveroordeling, zodat de minister gevrijwaard blijft van vergoedingsverplichting.
Onderwerp-impact
In asiel- en vreemdelingenzaken biedt deze uitspraak verdere bevestiging dat de Dublinprocedure het geëigende kader is voor toetsing van indirect refoulementrisico's, wat de praktijk van IND en rechtbanken bij vergelijkbare zaken stuurt.
Samenvatting
In deze zaak heeft de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 22 september 2026 uitspraak gedaan in een hoger beroep dat was ingesteld door een vreemdeling, tegelijk met een verzoek om een voorlopige voorziening. De zaak speelt zich af in het kader van de Dublinverordening en betreft de vraag of het risico op indirect refoulement kan worden beoordeeld binnen de Dublinprocedure. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard via de vereenvoudigde afdoeningsroute van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. Dit artikel bepaalt dat een nadere motivering achterwege kan blijven indien het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Aan die drempel werd in dit geval niet voldaan. De Afdeling stelde vast dat de opgeworpen rechtsvraag over indirect refoulement in de Dublinprocedure reeds eerder was beantwoord in haar uitspraak van 12 juni 2024 (ECLI:NL:RVS:2024:2359). Er was geen reden om in deze zaak anders te oordelen. Ook bestond er geen aanleiding om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie, nu de rechtsvraag op basis van bestaande Unierechtspraak — waaronder de Cilfit-doctrine en het arrest Remling van 24 maart 2026 — voldoende duidelijk beantwoord kon worden. Als gevolg van de ongegrondverklaring van het hoger beroep werd ook het verzoek om voorlopige voorziening afgewezen. De minister werd niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten. De uitspraak heeft daarmee uitsluitend betekenis voor de individuele vreemdeling en bevestigt de reeds bestaande rechtspraktijk rondom Dublinoverdrachten en de toetsing van indirect refoulementrisico's.