Overdracht asielzoekers geschorst hangende hoger beroep

Samenvatting

In deze zaak hebben verzoekers — asielzoekers aan wie een overdrachtsbesluit is opgelegd door de minister van Asiel en Migratie — hoger beroep ingesteld en tegelijkertijd de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verzocht om een voorlopige voorziening. Zij wensten te voorkomen dat zij zouden worden overgedragen voordat op hun hoger beroep is beslist, en vroegen tevens om continuering van opvang en verstrekkingen gedurende de procedure. De voorzieningenrechter heeft het verzoek toegewezen. Op basis van de aangevoerde gronden en met verwijzing naar de vaste lijn van de Afdeling — zoals neergelegd in de uitspraak van 20 februari 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:457) — wordt bepaald dat verzoekers niet worden overgedragen totdat op het hoger beroep is beslist. De minister van Asiel en Migratie wordt veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten ten bedrage van € 934,00, volledig toe te rekenen aan beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De uitspraak is een typische ordemaatregeluitspraak in het vreemdelingenrecht: zij heeft geen inhoudelijk karakter en laat het oordeel over de rechtmatigheid van het overdrachtsbesluit uitdrukkelijk over aan de bodemprocedure in hoger beroep. De juridische betekenis is beperkt tot de schorsende werking die hiermee voor verzoekers wordt gecreëerd. In praktische zin is de uitkomst voor verzoekers van direct belang: zij blijven voorlopig in Nederland en behouden aanspraak op opvang en verstrekkingen. De uitspraak illustreert de beschermende functie van het voorlopige voorzieningeninstrument in asieloverdrachtzaken, zonder dat nieuwe rechtsnormen worden gesteld.