Uitzetting vreemdeling opgeschort hangende hoger beroep
ECLI:NL:RVS:2026:5597, Raad van State, 21-09-2026, BRS.26.004942
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 10 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling dreigde op 22 september 2026 te worden uitgezet. Hij stelde op 17 september 2026 hoger beroep in tegen een uitspraak van de rechtbank en vroeg de voorzieningenrechter van de Raad van State tegelijkertijd een voorlopige voorziening te treffen om de uitzetting te stoppen.
Beslissing van de rechter
De voorzieningenrechter heeft de voorlopige voorziening toegewezen: de vreemdeling mag niet worden uitgezet totdat op het hoger beroep is beslist. Doorslaggevend is dat het hoger beroep nader onderzoek vergt waarvoor de voorlopige-voorzieningsprocedure zich niet leent, en dat de hogerberoepstermijn nog niet eens was verstreken.
Impactscore
LaagHet betreft een routinematige voorlopige-voorzieningsbeslissing zonder inhoudelijk oordeel over de zaak; er worden geen nieuwe rechtsregels gesteld en de beslissing heeft slechts tijdelijk karakter in één individueel geval.
Belangrijkste punten
- 1Voorlopige voorziening toegewezen: uitzetting opgeschort totdat op het hoger beroep is beslist
- 2Hoger beroep ingesteld op 17 september 2026, uitzetting gepland op 22 september 2026 – termijnen waren uiterst krap
- 3De voorzieningenrechter oordeelt dat het hoger beroep nader onderzoek vergt dat de voorlopige-voorzieningsprocedure niet toelaat
- 4De hogerberoepstermijn was op het moment van de beslissing nog niet verstreken
- 5De minister van Asiel en Migratie wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten van € 934,00
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak illustreert de standaard toepassing van artikel 8:81 Awb in vreemdelingenzaken: wanneer hoger beroep nader onderzoek vergt en uitzetting dreigt vóór het einde van de hogerberoepstermijn, treft de voorzieningenrechter een schorsende voorziening. Er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord.
Praktische impact
De vreemdeling kan niet worden uitgezet totdat de Afdeling bestuursrechtspraak op het hoger beroep heeft beslist, waardoor hij zijn rechtsmiddelen effectief kan uitoefnen. De minister draagt de proceskosten van € 934,00.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken bevestigt deze uitspraak dat een dreigende uitzetting bij een lopend hoger beroep en een nog niet verstreken hogerberoepstermijn een standaard grond vormt voor schorsing, wat voor betrokkenen de effectiviteit van hun rechtsbescherming waarborgt.
Samenvatting
Op 21 september 2026 heeft de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State een voorlopige voorziening getroffen in een vreemdelingenzaak waarin een vreemdeling dreigde te worden uitgezet op 22 september 2026 om 10:05 uur. De vreemdeling had op 17 september 2026 hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank van 16 september 2026 en tegelijkertijd om een voorlopige voorziening gevraagd om de voorgenomen uitzetting te voorkomen. De voorzieningenrechter wees het verzoek toe en bepaalde dat de vreemdeling niet mag worden uitgezet zolang op het hoger beroep nog niet is beslist. De redenering is tweeledig: enerzijds vergt het hoger beroep nader onderzoek waarvoor de summiere voorlopige-voorzieningsprocedure zich niet leent, anderzijds was de hogerberoepstermijn op het moment van de beslissing nog niet eens verstreken. Beide omstandigheden samen rechtvaardigen een schorsende voorziening om te voorkomen dat de uitzetting de effectiviteit van het nog te voeren hoger beroep illusoir maakt. De minister van Asiel en Migratie wordt veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten van de vreemdeling ten bedrage van € 934,00, volledig toe te rekenen aan beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De uitspraak is inhoudelijk beperkt: er wordt geen oordeel gegeven over de kans van slagen van het hoger beroep of over de rechtmatigheid van de uitzetting. Het gaat uitsluitend om het bewaren van de status quo totdat de bodemrechter in hoger beroep heeft beslist. Dit is vaste praktijk in vreemdelingenzaken en de uitspraak heeft dan ook geen bijzondere precedentwerking.