Hoger beroep minister ongegrond in Syrische asielzaak beslistermijn
ECLI:NL:RVS:2026:5593, Raad van State, 23-09-2026, BRS.25.002682
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Betrokkene heeft beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit op een aanvraag om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen.
Kern van de zaak
De minister van Asiel en Migratie had de asielaanvraag van een Syrische vreemdeling niet tijdig beslist. De rechtbank oordeelde in het voordeel van betrokkene, waarna de minister hoger beroep instelde bij de Raad van State over de beslistermijn in asielzaken van Syriërs die onder het besluit- en vertrekmoratorium vielen.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep van de minister is ongegrond verklaard; de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De doorslaggevende reden is dat de rechtsvraag over de beslistermijn al eerder door de Afdeling is beantwoord (RvS 9 september 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5232) en het hoger beroep geen nieuwe vragen opwerpt die het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming dienen.
Impactscore
LaagDe uitspraak volgt reeds gevestigde rechtspraak en voegt geen nieuwe rechtsnorm toe; zij heeft slechts betekenis voor de individuele zaak en is procedureel van aard.
Belangrijkste punten
- 1Vereenvoudigde afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000: het hogerberoepschrift bevat geen rechtsvragen die nadere motivering vergen.
- 2De rechtsvraag over de beslistermijn bij Syrische asielzoekers onder het besluit- en vertrekmoratorium is al beantwoord in RvS 9 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5232).
- 3Geen aanleiding voor prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie, gelet op de acte-clair-doctrine (Cilfit, Consorzio Italian Management, Remling).
- 4Het inmiddels genomen afwijzingsbesluit van 29 juli 2026 wordt van rechtswege betrokken in het geding en doorverwezen naar de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem.
- 5De minister wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten ad € 467,00 met toepassing van wegingsfactor 0,5 wegens het beperkte karakter (enkel niet-tijdig beslissen).
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de reeds in september 2026 uitgezette lijn inzake de beslistermijn in asielzaken van Syriërs die onder het besluit- en vertrekmoratorium vielen, zonder nieuwe rechtsontwikkeling toe te voegen. De acte-clair-doctrine wordt opnieuw toegepast om prejudiciële verwijzing naar het HvJ te vermijden.
Praktische impact
De minister dient proceskosten te vergoeden en het afwijzingsbesluit van 29 juli 2026 wordt ter verdere behandeling doorgestuurd naar de rechtbank, zodat betrokkene inhoudelijke rechterlijke toetsing van zijn asielaanvraag krijgt.
Onderwerp-impact
Voor Syrische asielzoekers die onder het besluit- en vertrekmoratorium vielen bevestigt deze uitspraak dat de overheid zich aan wettelijke beslistermijnen moet houden; structurele overschrijding hiervan wordt niet getolereerd.
Samenvatting
In deze zaak stond centraal of de minister van Asiel en Migratie terecht in hoger beroep ging tegen een rechtbankuitspraak die hem veroordeelde wegens het niet tijdig beslissen op de asielaanvraag van een Syrische vreemdeling die op enig moment onder het besluit- en vertrekmoratorium had gevallen. De Raad van State paste de vereenvoudigde afdoeningsprocedure van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevatte die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoord dienden te worden. De rechtsvraag over de beslistermijn in asielzaken van Syriërs onder het moratorium was immers al uitdrukkelijk beantwoord in de uitspraak van de Afdeling van 9 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5232). De minister had geen argumenten aangevoerd die aanleiding gaven om in dit geval anders te oordelen. Ook bestond er geen reden om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de EU: de opgeworpen Unierechtelijke vraag kon worden beantwoord aan de hand van bestaande HvJ-rechtspraak (Cilfit, Consorzio Italian Management, Remling), zodat sprake was van een acte clair. De overige grieven van de minister riepen evenmin vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierechtelijke bepalingen. Het hoger beroep werd dan ook ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak bevestigd. Daarnaast werd het inmiddels door de minister genomen afwijzingsbesluit van 29 juli 2026 — dat van rechtswege onderdeel van het geding was geworden — doorverwezen naar de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem, voor inhoudelijke beoordeling. De minister werd veroordeeld tot betaling van € 467,00 aan proceskosten, waarbij de Afdeling wegingsfactor 0,5 hanteerde omdat het hoger beroep uitsluitend betrekking had op het niet tijdig beslissen.