Vreemdelingenbewaring rechtmatig ondanks beroep op Adrar-arrest
ECLI:NL:RVS:2026:5579, Raad van State, 22-09-2026, BRS.26.004014
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 21 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling in bewaring stelt in hoger beroep dat de bewaringsrechter had moeten oordelen over de rechtmatigheid van de verlengde overdrachtstermijn, onder verwijzing naar het EU-arrest Adrar (september 2025). De zaak betreft de reikwijdte van de rechterlijke toetsing in bewaringsprocedures in het kader van het vreemdelingenrecht.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De doorslaggevende reden is dat het Adrar-arrest niet zo ver strekt dat de bewaringsrechter in de bewaringsprocedure vooruit moet lopen op een oordeel over de rechtmatigheid van het besluit tot verlenging van de overdrachtstermijn, temeer omdat appellant niet heeft gesteld dat de belangen van artikel 5 Terugkeerrichtlijn in het geding zijn.
Impactscore
MiddelDe uitspraak heeft praktische betekenis voor de toepassing van het Adrar-arrest in Nederlandse bewaringszaken en beperkt de reikwijdte ervan, maar betreft een enkelvoudige kamer en bevat geen fundamenteel nieuwe rechtsnorm.
Belangrijkste punten
- 1Het Adrar-arrest (HvJ EU 4 september 2025) verplicht de bewaringsrechter niet tot een voorlopig oordeel over de rechtmatigheid van het verlengingsbesluit van de overdrachtstermijn.
- 2Appellant heeft niet gesteld dat de in artikel 5 Terugkeerrichtlijn beschermde belangen in het geding zijn, wat een voorwaarde is voor verdere toetsing.
- 3De Raad van State ziet geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen, gelet op de acte-clairjurisprudentie (Cilfit, Consorzio Italian Management, Remling).
- 4Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: verkorte motivering omdat geen vragen van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming spelen.
- 5Ambtshalve toetsing levert evenmin een grond op voor het onrechtmatig achten van de bewaring.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak verduidelijkt de beperkte reikwijdte van het Adrar-arrest in Nederlandse bewaringsprocedures: de bewaringsrechter hoeft niet te anticiperen op een oordeel over de rechtmatigheid van een verlengingsbesluit zolang artikel 5 Terugkeerrichtlijn-belangen niet aan de orde zijn.
Praktische impact
Voor vreemdelingen in bewaring betekent dit dat een beroep op het Adrar-arrest in de bewaringsprocedure niet automatisch leidt tot toetsing van het verlengingsbesluit; zij moeten expliciet stellen dat hun Terugkeerrichtlijn-belangen in het geding zijn.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenrechtelijke bewaringszaken wordt de verhouding tussen EU-rechtspraak en nationale rechterlijke toetsing scherper afgebakend, wat de procedure-omvang van bewaringsrechters beperkt.
Samenvatting
In deze zaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 22 september 2026 uitspraak gedaan in hoger beroep over de rechtmatigheid van vreemdelingenbewaring. De appellant, bijgestaan door een advocaat uit Rotterdam, had betoogd dat de bewaringsrechter op grond van het arrest Adrar (HvJ EU, 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647) had moeten oordelen over de rechtmatigheid van het besluit tot verlenging van de overdrachtstermijn, vooruitlopend op een definitief oordeel daarover. De Afdeling verwerpt dit betoog en bevestigt de uitspraak van de rechtbank. Kern van het oordeel is dat het Adrar-arrest niet zo ver strekt dat de bewaringsrechter in de bewaringsprocedure reeds een oordeel moet geven over de rechtmatigheid van het verlengingsbesluit. Doorslaggevend is daarbij dat appellant ook in hoger beroep niet heeft gesteld dat de belangen die artikel 5 van de Terugkeerrichtlijn beschermt — zoals het recht op gezinsleven en het belang van het kind — in het geding zijn. Nu dit vereiste niet is vervuld, bestaat geen grondslag voor de door appellant bepleite uitgebreidere toetsing. De Afdeling ziet evenmin aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie, nu er redelijkerwijs geen twijfel bestaat over de uitleg van het Unierecht, overeenkomstig de acte-clairleer zoals neergelegd in Cilfit, Consorzio Italian Management en Remling. De zaak wordt afgedaan met een verkorte motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000, omdat geen vragen van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of algemene rechtsbescherming aan de orde zijn. Ambtshalve zijn evenmin redenen gevonden om de bewaring onrechtmatig te achten. Het hoger beroep is ongegrond; de minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.