Uitzetting vreemdeling geschorst hangende hoger beroep bewaring
ECLI:NL:RVS:2026:5566, Raad van State, 17-09-2026, BRS.26.004930
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 7 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie verzoeker in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling in vreemdelingenbewaring heeft hoger beroep ingesteld tegen de afwijzing van zijn verzoek om schadevergoeding. Hij verzocht de rechter tevens de uitzetting te schorsen hangende dit hoger beroep.
Beslissing van de rechter
De voorzieningenrechter van de Raad van State wijst de voorlopige voorziening toe en verbiedt de uitzetting totdat op het hoger beroep is beslist. Doorslaggevend is dat het hoger beroep een vraag opwerpt die nader onderzoek vereist in het licht van het HvJ-arrest Adrar (4 september 2025) en de RvS-uitspraak van 12 februari 2026, waardoor het belang van de vreemdeling bij non-refoulement/schorsing zwaarder weegt dan het uitzettingsbelang van de minister.
Impactscore
MiddelDe uitspraak is een procedurele tussenbeslissing (voorlopige voorziening) die de lijn van eerdere rechtspraak toepast zonder nieuwe rechtsregels te stellen; de impact is reëel voor de betrokken praktijk maar beperkt in rechtsvorming.
Belangrijkste punten
- 1De voorzieningenrechter vat het hoger beroep ambtshalve ook op als verzoek om voorlopige voorziening, omdat bewaring ambtshalve getoetst moet worden.
- 2Het HvJ-arrest Adrar (ECLI:EU:C:2025:647) en de RvS-uitspraak van 12 februari 2026 roepen vragen op over de rechtmatigheid van de bewaring die nader onderzoek vergen.
- 3Zolang die vragen niet beantwoord zijn, weegt het belang van de vreemdeling bij niet-uitzetting zwaarder dan het uitzettingsbelang van de minister.
- 4De rechtmatigheid van de bewaring en eventuele schadevergoeding worden uitgesteld naar de bodemprocedure.
- 5De minister wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten van € 934,00 voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak past de lijn toe van de RvS-uitspraak van 12 februari 2026 over de gevolgen van het Adrar-arrest voor vreemdelingenbewaring, waarmee opnieuw bevestigd wordt dat onbeantwoorde rechtsvragen over bewaringsgrondslagen leiden tot schorsing van uitzetting. Dit versterkt de doorwerking van Europese rechtspraak in Nederlandse bewaringspraktijk.
Praktische impact
De vreemdeling mag niet worden uitgezet zolang de bodemprocedure loopt; de minister kan de uitzetting niet doorzetten en draagt de proceskosten. De onzekerheid over de rechtmatigheid van de bewaring blijft bestaan totdat de Afdeling in de hoofdzaak uitspraak doet.
Onderwerp-impact
In het vreemdelingenrecht leidt de doorwerking van het Adrar-arrest tot structurele vertraging van uitzettingen in bewaringszaken, wat druk legt op de capaciteit van de vreemdelingenbewaring en de uitvoeringspraktijk van de Dienst Terugkeer & Vertrek.
Samenvatting
In deze zaak heeft een vreemdeling die in bewaring is gesteld hoger beroep ingesteld tegen de afwijzing van zijn verzoek om schadevergoeding door de rechtbank. De voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft het hoger beroep ambtshalve tevens opgevat als een verzoek om een voorlopige voorziening, omdat de bewaring van rechtswege ambtshalve getoetst dient te worden. De centrale vraag was of de uitzetting van de vreemdeling hangende het hoger beroep geschorst moest worden. De grief van de vreemdeling wierp een rechtsvraag op die nader onderzoek vergt. De voorzieningenrechter heeft daarbij nadrukkelijk verwezen naar de RvS-uitspraak van 12 februari 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:329), waarin de gevolgen zijn besproken van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 4 september 2025 in de zaak Adrar (ECLI:EU:C:2025:647) voor maatregelen van vreemdelingenbewaring. Omdat dit arrest en de daaropvolgende Nederlandse rechtspraak nog niet uitgekristalliseerde vragen oproepen over de rechtmatigheid van de bewaring, oordeelde de voorzieningenrechter dat het belang van de vreemdeling bij het voorkomen van uitzetting op dit moment zwaarder weegt dan het belang van de minister bij daadwerkelijke uitzetting. De voorzieningenrechter heeft daarom bij voorlopige voorziening bepaald dat de vreemdeling niet mag worden uitgezet totdat de Afdeling op het hoger beroep heeft beslist. De rechtmatigheid van de bewaring en een eventuele schadevergoeding worden uitgesteld naar de bodemprocedure. De minister is veroordeeld tot betaling van € 934,00 aan proceskosten wegens beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De uitspraak illustreert de praktische doorwerking van Europese rechtspraak in individuele bewaringszaken en de bereidheid van de Nederlandse bestuursrechter om uitzettingen preventief te schorsen bij rechtsonzekerheid.