Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond, geen prejudiciële vragen

Samenvatting

In deze vreemdelingenzaak heeft de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 17 september 2026 het hoger beroep van appellant ongegrond verklaard en het gelijktijdig ingediende verzoek om een voorlopige voorziening afgewezen. Het geschil draaide om de inhoud en reikwijdte van artikel 7 van het EU Handvest voor de Grondrechten in het kader van een verblijfsrechtelijke kwestie. Appellant had hoger beroep ingesteld tegen uitspraken van de rechtbank die hem ongunstig waren. De Afdeling paste artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 toe, op grond waarvan een hogerberoepschrift zonder nadere motivering kan worden afgedaan wanneer het geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De reden voor deze verkorte afdoening was dat de opgeworpen rechtsvraag over artikel 7 EU Handvest reeds was beantwoord in de RvS-uitspraak van 24 juli 2017 (ECLI:NL:RVS:2017:1986), die op haar beurt steunde op het arrest Dereci e.a. van het Hof van Justitie van 15 november 2011. De Afdeling zag ook geen grond voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie, nu op grond van het Cilfit-criterium en de opvolgende HvJ-rechtspraak (Consorzio Italian Management 2021 en Remling 2026) de betreffende vraag reeds voldoende duidelijk is beantwoord. Als gevolg van de ongegrondverklaring van het hoger beroep werd ook het verzoek om voorlopige voorziening afgewezen. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft een beperkte juridische impact: zij bevestigt de bestaande rechtspraktijk rondom artikel 7 EU Handvest in vreemdelingenzaken en illustreert de werking van de verkorte afdoeningsprocedure.