Hoger beroepen vreemdelingenzaak ongegrond verklaard door RvS

Samenvatting

In deze vreemdelingenzaak hadden zowel de betrokken vreemdeling als de minister hoger beroep ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. De exacte inhoudelijke gronden van de zaak zijn niet volledig kenbaar uit de gepubliceerde uitspraak; de Afdeling volstaat met een verkorte afdoening op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. De centrale juridische vraag was of de rechtbank terecht en op goede gronden tot haar oordeel was gekomen. De Afdeling beantwoordt deze vraag bevestigend. Ten aanzien van het hoger beroep van betrokkene neemt de Afdeling de motivering van de rechtbank (rechtsoverwegingen 7.4 tot en met 7.13) integraal over. Nadere motivering blijft achterwege omdat de hogerberoepschriften geen vragen bevatten die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden — de wettelijke drempel voor een volledige behandeling krachtens artikel 91, tweede lid, Vw 2000. Dezelfde redenering geldt voor het hoger beroep van de minister: ook dat leidt niet tot vernietiging van de aangevallen uitspraak en vereist geen inhoudelijke nadere motivering. De Afdeling stelt bovendien vast dat de hogerberoepschriften geen vragen oproepen over de uitleg of geldigheid van een bepaling van Unierecht, onder verwijzing naar het arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026 (Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 24), zodat ook geen prejudiciële verwijzing aan de orde is. De conclusie is dat beide hoger beroepen ongegrond zijn, de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd en de minister geen proceskosten hoeft te vergoeden. De uitspraak heeft geen zelfstandige precedentwerking en is illustratief voor de routinematige toepassing van de verkorte afdoeningsprocedure in het vreemdelingenrecht.