Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond verklaard door RvS
ECLI:NL:RVS:2026:5560, Raad van State, 21-09-2026, BRS.26.002719
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 15 juli 2024 heeft de minister van Asiel en Migratie de aanvraag om appellant een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Appellant, bijgestaan door mr. N. Vollebergh (advocaat te Breda), stelde hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenrechtelijke zaak. De precieze inhoud van het geschil is niet uit de uitspraaktekst af te leiden.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De Afdeling heeft toepassing gegeven aan artikel 91, tweede lid, Vw 2000 (de zogenoemde 'kan-bepaling'), omdat het hogerberoepschrift geen vragen oproept die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden.
Impactscore
LaagDe uitspraak bevat geen inhoudelijke rechtsoordelen, stelt geen nieuwe rechtsregels en is een standaard verkorte afdoening; de feitelijke en juridische context van het onderliggende geschil is bovendien niet kenbaar uit de tekst.
Belangrijkste punten
- 1Afdeling past verkorte afdoeningsprocedure toe op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000
- 2Geen nadere motivering vereist nu geen rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsvragen spelen
- 3Ook geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht (conform HvJ EU 24 maart 2026, Remling, C-2026:243)
- 4Rechtbank-uitspraak (overwegingen 4 t/m 8) integraal overgenomen door de Afdeling
- 5Geen proceskostenveroordeling ten laste van de minister
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak is een routinematige toepassing van de verkorte afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 en heeft geen zelfstandige precedentwerking of richtinggevende betekenis voor het vreemdelingenrecht.
Praktische impact
Appellant krijgt geen verblijfsrechtelijk succes; de uitkomst van de rechtbank wordt ongewijzigd gehandhaafd en appellant draagt eigen proceskosten.
Onderwerp-impact
Voor de vreemdelingenpraktijk bevestigt deze uitspraak dat de Afdeling de verkorte afdoening consequent toepast wanneer het hogerberoepschrift geen rechtsvragen van algemeen belang bevat.
Samenvatting
Op 21 september 2026 deed de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State uitspraak in een vreemdelingenrechtelijke hogerberoepsprocedure. Appellant, vertegenwoordigd door mr. N. Vollebergh te Breda, had hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank. De precieze aard van het onderliggende verblijfsrechtelijke geschil — bijvoorbeeld een afgewezen verblijfsvergunning of uitzettingsbesluit — is uit de gepubliceerde uitspraak niet af te leiden, omdat de Afdeling gebruik heeft gemaakt van de verkorte afdoeningsprocedure van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. De Afdeling oordeelt dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Evenmin roept het vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierechtelijke bepalingen, zoals vereist door het arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243). Op grond hiervan hoeft de beslissing niet verder te worden gemotiveerd. De Afdeling neemt de motivering van de rechtbank (overwegingen 4 tot en met 8) integraal over en bevestigt de aangevallen uitspraak. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is vastgesteld door mr. B.P. Vermeulen als lid van de enkelvoudige kamer. Het betreft een standaardbeslissing zonder zelfstandige rechtsvormende waarde; de praktische betekenis is beperkt tot de individuele appellant, die zijn rechtspositie niet heeft kunnen verbeteren in hoger beroep.