Hoger beroep vreemdelingenbewaring ongegrond verklaard
ECLI:NL:RVS:2026:5554, Raad van State, 21-09-2026, BRS.26.004668
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 17 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft hoger beroep ingesteld bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over de rechtmatigheid van zijn vreemdelingenbewaring. De vreemdeling werd bijgestaan door mr. A.B.G.T. von Bóné, advocaat in Rotterdam.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De Afdeling oordeelde dat de rechtbank terecht en op goede gronden tot haar oordeel is gekomen, en zag ook ambtshalve geen reden om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten.
Impactscore
LaagHet betreft een standaard vreemdelingenbewaringszaak die wordt afgedaan met een verkorte motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000, zonder nieuwe rechtsvragen of precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling neemt de motivering van de rechtbank (onder overweging 5) integraal over.
- 2Verkorte motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000: geen rechtseenheids-, rechtsontwikkelings- of rechtsbeschermingsvragen aanwezig.
- 3Geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht (conform HvJ EU 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243).
- 4Ambtshalve toetsing levert evenmin aanleiding op om de bewaring onrechtmatig te achten.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de verkorte motiveringsregel van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en sluit aan bij het arrest Remling van het HvJ EU inzake de afbakening van Unierechtelijke uitlegvragen. Er wordt geen nieuw rechtsprincipe gevestigd.
Praktische impact
De vreemdeling blijft in bewaring en ontvangt geen schadevergoeding of proceskostenveroordeling. De bewaring wordt als rechtmatig aangemerkt.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenbewaringszaken bevestigt deze uitspraak dat de Afdeling de verkorte afdoeningsroute frequent toepast wanneer geen principiële vragen spelen, wat de doorlooptijd van dit soort zaken beperkt houdt.
Samenvatting
In deze zaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 21 september 2026 uitspraak gedaan in hoger beroep over de rechtmatigheid van een opgelegde vreemdelingenbewaring. De vreemdeling, bijgestaan door zijn advocaat mr. A.B.G.T. von Bóné te Rotterdam, had hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank, die de vreemdelingenbewaring rechtmatig had bevonden. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank bevestigd. Daarbij heeft de Afdeling de motivering van de rechtbank (overweging 5) integraal overgenomen. Voor een verdere motivering zag de Afdeling geen aanleiding, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven. Dit is de standaardgrond voor verkorte afdoening op grond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. Tevens waren er geen vragen aan de orde over de uitleg of geldigheid van bepalingen van Unierecht, conform de criteria neergelegd in het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 (Remling, ECLI:EU:C:2026:243). Darnaast heeft de Afdeling ambtshalve beoordeeld of er redenen bestonden om de vreemdelingenbewaring alsnog onrechtmatig te achten. Ook dit leverde geen grond op voor vernietiging. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden aan de vreemdeling. De uitspraak is enkelvoudig gedaan door mr. N. Verheij. De zaak heeft geen precedentwerking en betreft een routinematige bevestiging van de bewaringsmaatregel.