Hoger beroep Gülenist en minister beide ongegrond verklaard
ECLI:NL:RVS:2026:5550, Raad van State, 17-09-2026, 202406604/1/V2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 13 mei 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een Turkse asielzoeker met een Gülenistische achtergrond en de minister van Asiel en Migratie gingen beiden in hoger beroep bij de Raad van State over de beoordeling van zijn asielaanvraag. De kern van het geschil betrof de toepassing van het gewijzigde beleid (WBV 2023/24) voor asielaanvragen van Gülenisten dat per 1 december 2023 in werking trad.
Beslissing van de rechter
De Raad van State heeft beide hoger beroepen ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank bevestigd. Het hoger beroep van betrokkene faalt omdat de Afdeling in een eerdere uitspraak al heeft geoordeeld dat de minister het gewijzigde Gülenistenbeleid redelijkerwijs heeft kunnen vaststellen; het hoger beroep van de minister faalt omdat het geconstateerde zorgvuldigheids- of motiveringsgebrek zich eenvoudig laat herstellen en geen rechtsvragen van algemeen belang opwerpt.
Impactscore
LaagDe uitspraak is overwegend bevestigend van aard en voegt weinig toe aan bestaande rechtspraak; zij verwijst volledig naar ECLI:NL:RVS:2026:1607 voor de inhoudelijke beoordeling en wordt afgedaan via de verkorte motivering van artikel 91 lid 2 Vw 2000.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling verwijst naar haar eerdere uitspraak ECLI:NL:RVS:2026:1607 waarin het gewijzigde Gülenistenbeleid (WBV 2023/24) al is getoetst en aanvaardbaar bevonden.
- 2Nieuwe informatie over de situatie van Gülenisten in Turkije leidt niet tot een ander oordeel, omdat deze inhoudelijk overeenkomt met eerder betrokken bronnen.
- 3Beide hogerberoepschriften worden afgedaan via de verkorte motivering van artikel 91 lid 2 Vw 2000, omdat zij geen relevante rechtsvragen voor de rechtseenheid, -ontwikkeling of -bescherming bevatten.
- 4Evenmin roepen zij vragen op over uitleg of geldigheid van Unierecht in de zin van het arrest Remling (HvJ EU 24 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:243).
- 5De minister wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten van € 934,00 voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand aan betrokkene.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepasselijkheid van de verkorte afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 in zaken waarbij geen nieuwe rechtsvragen rijzen en sluit aan bij de reeds gevormde lijn over het Gülenistenbeleid. De verwijzing naar het Remling-arrest verduidelijkt wanneer Unierechtelijke vragen een uitgebreidere motivering vereisen.
Praktische impact
Voor betrokkene betekent de uitspraak dat zijn asielzaak terugkeert naar de minister, die een nieuw besluit moet nemen waarbij het eerder geconstateerde zorgvuldigheids- of motiveringsgebrek wordt hersteld. De proceskosten worden vergoed, maar een verblijfsrecht is niet direct verkregen.
Onderwerp-impact
Voor Türkse Gülenisten die asiel aanvragen in Nederland bevestigt deze uitspraak dat het gewijzigde beleid uit 2023 stand houdt en dat nieuwe landeninformatie die inhoudelijk overeenkomt met bekende bronnen geen heroverweging afdwingt.
Samenvatting
Deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State betreft een asielzaak van een Turkse asielzoeker met een Gülenistische achtergrond. Zowel betrokkene als de minister van Asiel en Migratie hadden hoger beroep ingesteld tegen de eerdere uitspraak van de rechtbank. Betrokkene betwistte de toepassing van het per 1 december 2023 gewijzigde beleid voor Gülenisten (WBV 2023/24), terwijl de minister opkwam tegen het door de rechtbank geconstateerde zorgvuldigheids- of motiveringsgebrek in het bestreden besluit. De Afdeling verklaart beide hoger beroepen ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank. Ten aanzien van het hoger beroep van betrokkene overweegt de Afdeling dat zij in haar eerdere uitspraak van 25 maart 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:1607) reeds heeft geoordeeld dat de minister het gewijzigde Gülenistenbeleid redelijkerwijs heeft kunnen vaststellen. De door betrokkene overgelegde nieuwe informatie over de situatie in Turkije komt inhoudelijk overeen met de bronnen die al in die eerdere uitspraak zijn betrokken en leidt daarom niet tot een ander oordeel. Het hoger beroep van de minister wordt eveneens ongegrond verklaard, omdat het door de rechtbank geconstateerde gebrek zich eenvoudig laat herstellen in nieuwe besluitvorming en het hogerberoepschrift geen rechtsvragen van algemeen belang bevat. Beide hogerberoepschriften worden afgedaan met toepassing van de verkorte motiveringsplicht van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. Ook het criterium uit het Remling-arrest van het Hof van Justitie van de EU leidt niet tot een uitgebreidere behandeling, nu geen vragen over de uitleg of geldigheid van Unierecht worden opgeroepen. De minister wordt veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten van betrokkene ten bedrage van € 934,00.