Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond verklaard door Raad van State

Samenvatting

In deze vreemdelingenzaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 2 februari 2026 het hoger beroep van een vreemdeling ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank bevestigd. De procedure betreft een hoger beroep in een vreemdelingenzaak waarbij de minister als wederpartij optrad. De inhoudelijke feiten van de onderliggende zaak zijn uit de gepubliceerde uitspraaktekst niet volledig te reconstrueren; de Afdeling volstaat met een verwijzing naar overwegingen 12, 15, 16 en 20 van de rechtbankuitspraak, welke zij integraal overneemt en tot de hare maakt. De juridische kern van de uitspraak ligt in de toepassing van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Dit artikel biedt de Afdeling de mogelijkheid om hoger beroepen zonder uitvoerige motivering af te doen wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven. De Afdeling oordeelt dat dit hier het geval is: de grieven van de vreemdeling zijn niet van dien aard dat een inhoudelijke, zelfstandig gemotiveerde beoordeling is vereist. De uitspraak heeft daarmee geen precedentwerking en voegt inhoudelijk niets nieuws toe aan het vreemdelingenrecht. Voor de betrokken vreemdeling heeft de beslissing echter vergaande praktische gevolgen: nu ook de hogerberoepsprocedure zonder succes is doorlopen, is de beslissing van de minister onherroepelijk en zijn in Nederland de rechtsmiddelen uitgeput. De proceskosten worden niet vergoed aan de minister. De behandeling door een enkelvoudige kamer is passend bij het routinematige karakter van de afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000.