Hoger beroep asielzoeker Dublin-overdracht Oostenrijk ongegrond
ECLI:NL:RVS:2026:5538, Raad van State, 16-09-2026, BRS.26.004665
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 13 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Kern van de zaak
Een asielzoeker ging in hoger beroep tegen de weigering van de minister om zijn asielaanvraag inhoudelijk te behandelen. De minister wilde hem overdragen aan Oostenrijk op grond van de Dublinverordening. Appellant voerde medische omstandigheden en familiebanden met zijn in Nederland verblijvende zoon aan als reden voor discretionaire behandeling in Nederland.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. Doorslaggevend was dat appellant zijn medische situatie niet met stukken heeft onderbouwd, de medische voorzieningen in Oostenrijk vergelijkbaar zijn met die in Nederland, en de gestelde afhankelijkheid van zijn zoon en schoondochter niet aannemelijk is gemaakt.
Impactscore
LaagHet betreft een feitelijke toepassing van vaste Dublin-rechtspraak in een individuele zaak zonder nieuwe rechtsvragen; de uitkomst is sterk bepaald door het gebrek aan onderbouwing door appellant en stelt geen nieuwe rechtsregels.
Belangrijkste punten
- 1De minister hoefde de asielaanvraag niet inhoudelijk te behandelen; overdracht naar Oostenrijk blijft in stand.
- 2Appellant onderbouwde zijn medische situatie niet met stukken en betwistte evenmin de vergelijkbaarheid van medische voorzieningen in Oostenrijk.
- 3De gestelde gezinsafhankelijkheid van de in Nederland verblijvende zoon en schoondochter werd opnieuw niet aannemelijk gemaakt.
- 4De vraag of artikel 43 Asiel- en Migratiebeheerverordening correct is toegepast bleef in het midden, nu de uitkomst daar niet van afhing.
- 5Het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie was niet nodig, gelet op vaste Cilfit-rechtspraak (ook bevestigd in Remling, HvJ 24 maart 2026).
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat de Dublin-discretionaire bepaling (art. 17 Dublinverordening) geen zelfstandig recht op inhoudelijke behandeling creëert wanneer de aangevoerde omstandigheden onvoldoende zijn onderbouwd. Prejudiciële vragen over de verhouding tussen de Asiel- en Migratiebeheerverordening en de Dublinverordening waren niet noodzakelijk.
Praktische impact
Appellant wordt overgedragen aan Oostenrijk en zijn asielaanvraag wordt niet inhoudelijk in Nederland beoordeeld. Het verzoek om een voorlopige voorziening is eveneens afgewezen, zodat de overdracht niet langer wordt opgeschort.
Onderwerp-impact
In asiel- en migratieprocedures wordt opnieuw bevestigd dat medische en familiegerelateerde omstandigheden concreet en documentair onderbouwd moeten worden om een beroep op de discretionaire bepaling van de Dublinverordening te laten slagen.
Samenvatting
In deze zaak verzocht een asielzoeker de Raad van State om in hoger beroep de weigering van de minister te vernietigen om zijn asielaanvraag inhoudelijk in Nederland te behandelen. De minister had besloten de aanvraag niet inhoudelijk te behandelen en appellant over te dragen aan Oostenrijk op grond van de Dublinverordening. Appellant voerde aan dat zijn medische situatie en zijn afhankelijkheid van zijn in Nederland verblijvende zoon en schoondochter reden gaven om van de discretionaire bepaling van artikel 17 van de Dublinverordening gebruik te maken. Ook stelde hij vragen over de toepasselijkheid van artikel 43 van de Asiel- en Migratiebeheerverordening. De voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelde dat het hoger beroep ongegrond is. De vraag of de rechtbank artikel 43 van de Asiel- en Migratiebeheerverordening terecht had toegepast, kon in het midden blijven, omdat de uitkomst van de zaak daar niet van afhing. De minister had alle door appellant aangedragen omstandigheden in de besluitvorming betrokken. Appellant had zijn medische situatie niet met stukken onderbouwd, betwistte niet dat de medische voorzieningen in Oostenrijk vergelijkbaar zijn met die in Nederland, en maakte de gestelde gezinsafhankelijkheid opnieuw niet aannemelijk. De Raad van State zag evenmin aanleiding prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie, nu beantwoording van de door appellant opgeworpen rechtsvraag niet noodzakelijk was voor de beslechting van het geschil, conform de vaste Cilfit-doctrine en het recente arrest Remling (HvJ 24 maart 2026). De aangevallen uitspraak van de rechtbank werd bevestigd en het verzoek om een voorlopige voorziening werd afgewezen. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.