Verzoek schorsing uitzetting naar Marokko afgewezen
ECLI:NL:RVS:2026:5537, Raad van State, 16-09-2026, BRS.26.004812
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 14 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie verzoeker in vreemdelingenbewaring gesteld en de duur van de bewaringsmaatregel verlengd met ten hoogste twaalf maanden.
Kern van de zaak
Een vreemdeling in bewaring verzocht de voorzieningenrechter van de Raad van State om zijn aanstaande uitzetting naar Marokko te schorsen. Hij stelde dat terugkeer een reëel risico op onmenselijke behandeling oplevert, onder meer omdat hij in Marokko geen familie of huisvesting heeft. Het verzoek werd ingediend hangende het hoger beroep over zijn vreemdelingenbewaring.
Beslissing van de rechter
Het verzoek om een voorlopige voorziening is afgewezen. Verzoeker heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij in Marokko een reëel risico loopt op een behandeling die in strijd is met artikel 4 en artikel 19 lid 2 van het EU Handvest; de enkele stelling over het ontbreken van familie en huisvesting is daarvoor onvoldoende.
Impactscore
LaagHet betreft een routinematige voorzieningenprocedure die bestaande jurisprudentielijnen toepast zonder nieuwe rechtsvragen te beantwoorden. De beslissing heeft uitsluitend gevolgen voor de individuele verzoeker.
Belangrijkste punten
- 1Verzoeker wenste schorsing van zijn uitzetting naar Marokko hangende het hoger beroep over vreemdelingenbewaring
- 2Toetsingsmaatstaf: zwaarwegende en op feiten berustende gronden voor reëel risico op onmenselijke of vernederende behandeling (art. 4 en art. 19 lid 2 EU Handvest)
- 3Ontbreken van familie en huisvesting in Marokko is als zelfstandige grond onvoldoende voor schorsing van uitzetting
- 4Voorzieningenrechter oordeelt voorlopig dat de uitspraak van de rechtbank naar verwachting niet zal worden vernietigd
- 5Geen proceskostenveroordeling van de minister
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de hoge drempel voor het aannemen van een artikel 4/19 EU Handvest-risico: louter sociale kwetsbaarheid in het land van herkomst volstaat niet zonder concrete, op feiten berustende onderbouwing. De uitkomst is in lijn met de bestaande jurisprudentie over voorlopige voorzieningen in uitzettingszaken.
Praktische impact
De vreemdeling kan niet langer via deze weg uitzetting voorkomen en zal naar Marokko worden uitgezet, ook al is het hoger beroep nog niet afgerond. Voor andere verzoekers in vergelijkbare zaken onderstreept dit dat abstracte kwetsbaarheid onvoldoende is om een schorsing te verkrijgen.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken waarbij terugkeer naar Marokko aan de orde is, wordt opnieuw bevestigd dat sociale omstandigheden (geen familie, geen huisvesting) geen zelfstandig obstakel vormen voor uitzetting zonder nadere onderbouwing van een individueel risico.
Samenvatting
In deze zaak verzocht een vreemdeling in bewaring de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State om zijn aanstaande uitzetting naar Marokko te schorsen. Hij had hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak over zijn vreemdelingenbewaring en wilde voorkomen dat hij zou worden uitgezet voordat in dat hoger beroep was beslist. Als onderbouwing voerde hij aan dat hij in Marokko geen familie of huisvesting heeft en dat terugkeer hem zou blootstellen aan een onmenselijke of vernederende behandeling in de zin van artikel 4 en artikel 19, tweede lid, van het EU Handvest. De juridische vraag was of verzoeker aannemelijk had gemaakt dat er zwaarwegende en op feiten berustende gronden bestaan om een reëel risico op een dergelijke behandeling bij terugkeer aan te nemen. De voorzieningenrechter beantwoordt deze vraag ontkennend. De enkele stelling dat verzoeker in Marokko geen familie of huisvesting heeft, is daarvoor onvoldoende. Concrete, individuele feiten die een reëel risico op een behandeling in strijd met het EU Handvest onderbouwen, zijn niet aangevoerd. Daarnaast oordeelt de voorzieningenrechter voorlopig dat de kans dat de uitspraak van de rechtbank in hoger beroep zal worden vernietigd niet aannemelijk is, hetgeen een zelfstandige reden vormt om het verzoek af te wijzen. Het verzoek om een voorlopige voorziening wordt derhalve afgewezen. De minister behoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak past naadloos in de vaste lijn waarbij sociale kwetsbaarheid in het land van terugkeer zonder individuele, feitelijke onderbouwing de hoge drempel van artikel 4 en 19 EU Handvest niet haalt.