Hoger beroep vreemdelingenbewaring ongegrond verklaard door RvS
ECLI:NL:RVS:2026:5533, Raad van State, 18-09-2026, BRS.26.004698
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 24 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling, vertegenwoordigd door een advocaat uit Rotterdam, stelde hoger beroep in tegen een rechterlijke uitspraak die zijn vreemdelingenbewaring rechtmatig achtte. De appellant bestreed de conclusies van de rechtbank over de rechtmatigheid van zijn bewaring. De zaak betreft een beroep op grond van de Vreemdelingenwet 2000.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De Raad van State oordeelde dat de rechtbank terecht en op goede gronden tot haar oordeel is gekomen, en zag ook ambtshalve geen reden om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten.
Impactscore
LaagDe uitspraak is procedureel van aard, bevat geen nieuwe rechtsnormen en past slechts een standaard verkorte afdoeningsprocedure toe. De juridische en maatschappelijke impact is beperkt tot de individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling bestuursrechtspraak past de verkorte motiveringsgrond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe: het hogerberoepschrift bevat geen vragen van belang voor rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin.
- 2Er zijn evenmin vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht, conform het arrest HvJ EU 24 maart 2026, Remling (ECLI:EU:C:2026:243), punten 24 en 31.
- 3De Afdeling neemt de motivering uit rechtsoverweging 10 van de rechtbankuitspraak volledig over.
- 4Ambtshalve toetsing leverde geen grond op om de vreemdelingenbewaring alsnog onrechtmatig te achten.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de verkorte afdoeningsprocedure op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 in vreemdelingenbewaringszaken, inclusief de afstemming op recente HvJ EU-jurisprudentie over de verplichting tot prejudiciële verwijzing. De uitspraak heeft geen zelfstandige precedentwaarde nu de inhoudelijke motivering slechts wordt overgenomen van de rechtbank.
Praktische impact
Voor de appellant betekent de bevestiging dat de vreemdelingenbewaring als rechtmatig wordt aangemerkt en hij geen aanspraak heeft op proceskosten of schadevergoeding. De beperkte motiveringsplicht bij verkorte afdoening biedt in de praktijk weinig aanknopingspunten voor verdere rechtsmiddelen.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenrechtelijke bewaringszaken bevestigt deze uitspraak dat de verkorte afdoeningsregel ook na het Remling-arrest van het HvJ EU van toepassing blijft, mits geen Unierechtelijke uitlegvragen spelen.
Samenvatting
In deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 18 september 2026 staat de rechtmatigheid van een opgelegde vreemdelingenbewaring centraal. Een vreemdeling, bijgestaan door een advocaat uit Rotterdam, stelde hoger beroep in tegen de uitspraak van de rechtbank die de bewaring rechtmatig had geoordeeld. De rechtbank had in rechtsoverweging 10 van haar uitspraak de gronden voor de bewaring toereikend bevonden. De Afdeling bestuursrechtspraak overweegt dat de rechtbank terecht en op goede gronden tot haar oordeel is gekomen en neemt de motivering uit rechtsoverweging 10 van de rechtbankuitspraak integraal over. Op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 hoeft het oordeel niet verder te worden gemotiveerd, nu het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven. De Afdeling stelt ook vast dat er geen vragen spelen over de uitleg of geldigheid van Unierecht, conform het door het Hof van Justitie van de Europese Unie gewezen arrest Remling van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243, punten 24 en 31), zodat ook geen verplichting tot prejudiciële verwijzing bestaat. Darnaast ziet de Afdeling ambtshalve geen grond om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak wordt bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is procedureel van karakter en illustreert de standaardtoepassing van de verkorte afdoeningsprocedure in vreemdelingenbewaringszaken. De inhoudelijke beoordeling blijft beperkt tot de bevestiging van het rechtbankoordeel, zonder zelfstandige nieuwe rechtsnormen te formuleren.