Gemeente Almere veroordeeld in proceskosten na vertraagde bezwaarbehandeling
ECLI:NL:RVS:2026:5518, Raad van State, 16-09-2026, 202502688/1/R4
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 17 augustus 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Almere aan [appellant] een last onder dwangsom opgelegd vanwege gebruik van gemeentegrond in strijd met de Algemene plaatselijke verordening Almere 2011. Het college heeft aan [appellant] een last onder dwangsom opgelegd vanwege gebruik van gemeentegrond in strijd met de Algemene plaatselijke verordening Almere 2011. [appellant] heeft daartegen bezwaar gemaakt bij e-mail van 29 september 2022. Op 7 augustus 2023 heeft [appellant] een ingebrekestelling gestuurd omdat niet was beslist op zijn bezwaar. Vervolgens heeft hij beroep ingesteld bij de rechtbank wegens niet tijdig beslissen op het bezwaar.
Kern van de zaak
Het college van B&W Almere legde een last onder dwangsom op aan appellant wegens gebruik van gemeentegrond in strijd met de APV. Appellant maakte bezwaar per e-mail, maar het college behandelde deze e-mail aanvankelijk niet als bezwaarschrift. Na bijna een jaar zonder beslissing stuurde appellant een ingebrekestelling en stelde beroep in wegens niet tijdig beslissen.
Beslissing van de rechter
De Afdeling bestuursrechtspraak verklaart het hoger beroep gegrond en vernietigt de uitspraak van de rechtbank voor zover het verzoek om proceskostenveroordeling was afgewezen. Het college wordt veroordeeld tot betaling van € 934,00 aan proceskosten, omdat de handelwijze van het college onnodige proceskosten voor appellant heeft veroorzaakt en het college zelf had verklaard zich niet te verzetten tegen een veroordeling.
Impactscore
LaagHet betreft een feitelijk gericht geschil over proceskosten in een niet-tijdig-beslissen-procedure zonder fundamentele nieuwe rechtsvragen; de uitkomst is casuïstisch en heeft beperkte precedentwerking buiten vergelijkbare omstandigheden.
Belangrijkste punten
- 1Het college erkende pas na instelling van het beroep wegens niet tijdig beslissen dat de e-mail van 29 september 2022 wél als bezwaarschrift moest worden aangemerkt.
- 2De rechtbank wees het verzoek om proceskostenveroordeling ten onrechte af op grond van de overweging dat appellant redelijkerwijs niet meer op een beslissing mocht vertrouwen.
- 3Het college had zelf verklaard zich niet te verzetten tegen een proceskostenveroordeling, wat de Afdeling meeweegt.
- 4De Afdeling past wegingsfactor 0,5 toe bij de berekening van de proceskosten voor rechtsbijstand.
- 5De feitelijke gang van zaken, inclusief contactmomenten tussen appellant en het college in de tussenliggende periode, was door de rechtbank miskend.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat een bestuursorgaan in proceskosten kan worden veroordeeld wanneer zijn eigen handelen (het niet herkennen van een bezwaarschrift) leidt tot onnodige rechtsbijstand en beroepsprocedures. De erkenning van het bestuursorgaan dat het zich niet verzet tegen veroordeling weegt mee bij de beoordeling.
Praktische impact
Appellant ontvangt € 934,00 aan proceskosten vergoed. Gemeenten worden gewaarschuwd zorgvuldig om te gaan met de kwalificatie van ingekomen correspondentie als bezwaarschrift, om onnodige procedures en kostenveroordeling te voorkomen.
Onderwerp-impact
Voor de praktijk van handhaving door gemeenten betekent dit dat een slordige administratieve afhandeling van bezwaarschriften directe financiële consequenties kan hebben in de vorm van proceskostenveroordelingen.
Samenvatting
In deze zaak had het college van burgemeester en wethouders van Almere een last onder dwangsom opgelegd aan appellant wegens gebruik van gemeentegrond in strijd met de Algemene Plaatselijke Verordening. Appellant maakte tijdig bezwaar per e-mail op 29 september 2022, maar het college behandelde deze e-mail aanvankelijk niet als bezwaarschrift. Pas de latere ingebrekestelling van 7 augustus 2023 kwalificeerde het college als bezwaarschrift, dat vervolgens niet-ontvankelijk werd verklaard. Appellant stelde beroep in wegens niet tijdig beslissen op het oorspronkelijke bezwaar en trok dit beroep in nadat het college zijn standpunt alsnog herzag en de e-mail van 29 september 2022 toch aanmerkte als bezwaarschrift. De rechtbank Midden-Nederland wees het verzoek van appellant om het college te veroordelen in de proceskosten van het beroep af. Zij oordeelde dat appellant redelijkerwijs niet meer mocht vertrouwen op een beslissing, mede omdat hij bijna een jaar had gewacht met de ingebrekestelling en tussentijds geen contact met het college had onderhouden. In hoger beroep oordeelde de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State anders. De Afdeling stelde vast dat de rechtbank de feitelijke gang van zaken had miskend: er was wél contact geweest tussen partijen in de tussenliggende periode. Bovendien had het college zelf verklaard zich niet te verzetten tegen een proceskostenveroordeling, en was het juist de onjuiste administratieve kwalificatie van het bezwaarschrift door het college die de gehele procedure en de bijbehorende kosten had veroorzaakt. De Afdeling verklaarde het hoger beroep gegrond, vernietigde de uitspraak van de rechtbank op het punt van de proceskosten en veroordeelde het college tot betaling van € 934,00, met toepassing van wegingsfactor 0,5 voor de beroepsmatig verleende rechtsbijstand.