Beroep afvalaanbieding ongegrond: bewijsvermoeden niet ontkracht
ECLI:NL:RVS:2026:5502, Raad van State, 16-09-2026, 202600912/1/R4
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 17 oktober 2025 heeft het college zijn beslissing om op 13 oktober 2025 spoedeisende bestuursdwang toe te passen wegens het in strijd met artikel 9 van de Afvalstoffenverordening 2010 en de daarop gebaseerde uitvoeringsregeling van de gemeente Den Haag aanbieden van huishoudelijk afvalstoffen, op schrift gesteld. Daarbij heeft het college vermeld dat een gedeelte van de kosten van de toepassing van bestuursdwang, te weten € 199,57, voor rekening van [appellante] komt De toepassing van spoedeisende bestuursdwang heeft bestaan uit het verwijderen van een doos die op 13 oktober 2025 is aangetroffen naast een ondergrondse container (ORAC) ter hoogte van de [locatie] in Den Haag. Het college is ervan uitgegaan dat [appellante] de doos verkeerd heeft aangeboden, omdat haar adres op het adreslabel op de doos staat.
Kern van de zaak
Het college van Den Haag paste spoedeisende bestuursdwang toe na het aantreffen van een doos naast een ondergrondse container op 13 oktober 2025. Appellante betwistte de overtreding: de doos zou in de vulopening klem zijn komen te zitten. Het college hield haar verantwoordelijk op basis van het adreslabel op de doos.
Beslissing van de rechter
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verklaart het beroep ongegrond. Doorslaggevend is dat appellante het wettelijke bewijsvermoeden – dat afval herleidbaar tot een persoon door die persoon verkeerd is aangeboden – onvoldoende heeft weten te ontkrachten.
Impactscore
LaagDe uitspraak past bestaande vaste rechtspraak toe zonder nieuwe rechtsnormen te stellen; het betreft een enkelvoudige kamer en een relatief kleine bestuursrechtelijke kwestie over afvalaanbieding.
Belangrijkste punten
- 1Verkeerd aangeboden afval herleidbaar tot een persoon levert een bewijsvermoeden op dat die persoon de overtreder is (vaste RvS-rechtspraak, ECLI:NL:RVS:2018:2432).
- 2De betrokkene hoeft het bewijsvermoeden niet volledig te weerleggen, maar moet voldoende twijfel zaaien over zijn verantwoordelijkheid.
- 3Appellantes verklaring dat de doos klem kwam in de vulopening en de bereidheid van haar dochter een verklaring af te leggen, worden als onvoldoende beschouwd.
- 4Het argument dat een derde de doos uit de ORAC kan hebben gehaald, noch het niet ontvangen van een huisvuilkalender ontkrachten het bewijsvermoeden.
- 5Geen proceskostenveroordeling; beroep ongegrond verklaard door enkelvoudige kamer.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn van de Afdeling inzake het bewijsvermoeden bij verkeerd aangeboden afval: herleidbaarheid tot een persoon is in beginsel voldoende voor overtredersaansprakelijkheid. Er wordt geen nieuwe rechtsregel gesteld.
Praktische impact
Burgers die afval aanbieden waarop hun adres staat, lopen een groot risico aansprakelijk te worden gehouden voor onjuiste aanbieding, ook als zij een alternatieve verklaring geven die niet met objectief bewijs wordt onderbouwd.
Onderwerp-impact
Voor gemeentelijk afvalbeheer en handhaving bevestigt deze uitspraak dat bestuursdwang op basis van adreslabels op afval een houdbare sanctiegrondslag blijft.
Samenvatting
Op 13 oktober 2025 werd naast een ondergrondse restafvalcontainer (ORAC) in Den Haag een doos aangetroffen waarop het adres van appellante stond vermeld. Het college van burgemeester en wethouders paste spoedeisende bestuursdwang toe door de doos te verwijderen en verhaalden de kosten op appellante als vermoedelijke overtreder van de gemeentelijke afvalstoffenverordening. Appellante betwistte niet dat de doos van haar afkomstig was, maar stelde dat zij de doos correct had aangeboden door deze in de vulopening te plaatsen. De doos zou echter klem zijn komen te zitten, waarna zij deze er niet meer uit kon halen. Ter onderbouwing wees zij op haar dochter als getuige, de mogelijkheid dat een derde de doos uit de container had gehaald, en het feit dat zij nooit een huisvuilkalender met ophaaldagen voor oud papier had ontvangen. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State toetste de zaak aan de hand van haar vaste rechtspraak inzake het bewijsvermoeden bij herleidbaar afval (ECLI:NL:RVS:2018:2432). Volgens dit vermoeden is de enkele omstandigheid dat verkeerd aangeboden afval tot een bepaalde persoon te herleiden is, in beginsel voldoende om die persoon als overtreder aan te merken. Het is vervolgens aan de betrokkene om dit vermoeden te ontkrachten door voldoende twijfel te zaaien – volledig bewijs van het tegendeel is daarvoor niet vereist. De Afdeling oordeelde dat appellante er niet in is geslaagd het bewijsvermoeden voldoende te ontkrachten. De alternatieve verklaringen – het vastkomen in de vulopening, de getuigenverklaring van de dochter, de mogelijke tussenkomst van een derde en het ontbreken van een huisvuilkalender – zijn onvoldoende concreet onderbouwd om de juistheid van het vermoeden in twijfel te trekken. Het beroep werd ongegrond verklaard en er werd geen proceskostenveroordeling uitgesproken.