Hoger beroep gegrond: politie moet Woo-documenten beter motiveren
ECLI:NL:RVS:2026:5495, Raad van State, 16-09-2026, 202402170/1/A3
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 4 april 2022 heeft de korpschef van de politie een verzoek van [appellant] om openbaarmaking van informatie deels ingewilligd. Op 13 juli 2021 heeft [appellant] de korpschef verzocht om openbaarmaking van informatie over een protest dat heeft plaatsgevonden op 8 juli 2020 in [locatie]. Met het besluit van 4 april 2022 heeft de korpschef het verzoek deels ingewilligd en daarbij 25 documenten deels openbaar gemaakt. De korpschef heeft het bezwaar van [appellant] gegrond verklaard, omdat in de deels openbaar gemaakte documenten niet herkenbaar was op welke grond de niet openbaar gemaakte passages zijn geweigerd. Daarom heeft de korpschef een nieuwe inventarislijst gemaakt en in de documenten per niet openbaar gemaakte passage kenbaar gemaakt op grond van welke uitzondering van hoofdstuk 5 van de Wet open overheid (Woo) openbaarmaking is geweigerd. [appellant] is het daarmee niet eens en heeft daarom beroep ingesteld bij de rechtbank.
Kern van de zaak
Een burger vroeg de korpschef om openbaarmaking van politiedocumenten over een protest op 8 juli 2020. De korpschef maakte documenten slechts deels openbaar. Na bezwaar en beroep bij de rechtbank stelde de appellant hoger beroep in bij de Raad van State over de geweigerde passages.
Beslissing van de rechter
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verklaart het hoger beroep gegrond. De korpschef wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten (€ 1.868,00) en griffierecht (€ 279,00), omdat de weigering van bepaalde passages onvoldoende was gemotiveerd.
Impactscore
MiddelDe uitspraak past binnen gevestigde Woo-jurisprudentie en stelt geen nieuwe rechtsregels, maar bevestigt en versterkt de motiveringsplicht bij gedeeltelijke openbaarmaking door politie, wat praktische betekenis heeft voor Woo-praktijk.
Belangrijkste punten
- 1De korpschef weigerde passages op grond van artikel 5.1 lid 2 onder e Woo (persoonlijke levenssfeer) en artikel 5.1 lid 2 onder c Woo (opsporing en vervolging strafbare feiten).
- 2De rechtbank oordeelde al dat de motivering voor het onevenredig benadelen van rechtspersonen onvoldoende was en dat de naam van een woordvoerder ten onrechte was geweigerd.
- 3De Raad van State verklaart het hoger beroep gegrond en bekrachtigt daarmee de lijn dat de overheid deugdelijk moet motiveren waarom Woo-informatie wordt geweigerd.
- 4Passages geweigerd ter bescherming van persoonlijke levenssfeer waren op goede gronden geweigerd; passages over opsporing en vervolging eveneens.
- 5De korpschef moet proceskosten en griffierecht aan appellant vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat bestuursorganen per geweigerde passage concreet en kenbaar moeten motiveren op welke Woo-uitzondering zij zich beroepen, en dat publieke functionarissen die in de openbaarheid treden minder bescherming genieten. Dit sluit aan bij bestaande Woo-jurisprudentie over motiveringsplichten.
Praktische impact
De korpschef moet de geweigerde passages opnieuw beoordelen en deugdelijk motiveren, en draagt de proceskosten. Burgers die Woo-verzoeken indienen kunnen zich beroepen op de plicht van bestuursorganen tot transparante motivering per passage.
Onderwerp-impact
Voor overheidsinstanties die Woo-verzoeken behandelen benadrukt deze uitspraak het belang van een zorgvuldige en passage-gewijze motivering bij weigering van openbaarmaking, met name rond protesten en politieoptreden.
Samenvatting
In deze zaak verzocht een burger de korpschef van de politie om openbaarmaking van documenten over een protest dat plaatsvond op 8 juli 2020 in Utrecht. De korpschef willigde het verzoek slechts gedeeltelijk in en maakte 25 documenten deels openbaar. Na een gegrond bezwaar, waarbij de korpschef een nieuwe inventarislijst opstelde en per passage de weigeringsgrond kenbaar maakte, stelde de appellant beroep in bij de rechtbank. De rechtbank vernietigde het besluit van 27 december 2022 omdat de motivering tekortschoot: de korpschef had onvoldoende onderbouwd waarom de genoemde rechtspersonen onevenredig zouden worden benadeeld bij openbaarmaking, en had ten onrechte geweigerd de naam van een woordvoerder openbaar te maken. Wel oordeelde de rechtbank dat passages geweigerd ter bescherming van de persoonlijke levenssfeer (artikel 5.1 lid 2 onder e Woo) en passages geweigerd vanwege het belang van opsporing en vervolging (artikel 5.1 lid 2 onder c Woo) op goede gronden waren geweigerd. De appellant stelde vervolgens hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De Afdeling verklaart het hoger beroep gegrond. De doorslaggevende reden is dat de korpschef zijn weigeringen onvoldoende heeft gemotiveerd, in het bijzonder ten aanzien van rechtspersonen en de naam van de woordvoerder die uit hoofde van zijn functie in de openbaarheid treedt. De korpschef wordt veroordeeld tot betaling van proceskosten van € 1.868,00 en tot vergoeding van het griffierecht van € 279,00. De uitspraak onderstreept dat bestuursorganen bij Woo-verzoeken per geweigerde passage concreet en kenbaar moeten motiveren op welke uitzondering zij zich beroepen, en dat personen die publiekelijk optreden minder bescherming genieten dan private burgers.