Urgentieverklaring geweigerd wegens onvoldoende actief woningzoekgedrag
ECLI:NL:RVS:2026:5479, Raad van State, 16-09-2026, 202505719/1/A2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 22 juli 2024 heeft het college van burgemeester en wethouders van Uithoorn de aanvraag van [appellante] om een urgentieverklaring afgewezen. Huisvestingsverordening gemeente Uithoorn 2017 (Hvv). Daarin staat dat het college de urgentieverklaring weigert indien de aanvrager het huisvestingsprobleem redelijkerwijs kon voorkomen of het huisvestingsprobleem redelijkerwijs op een andere wijze kan oplossen. Volgens het college heeft [appellante] niet zo vaak als mogelijk gereageerd op het regulier aanbod voor een passende woonruimte, althans niet al het mogelijke gedaan om een woonruimte te vinden.
Kern van de zaak
Appellante vroeg in mei 2024 een urgentieverklaring voor woonruimte aan bij het college van Uithoorn. Het college wees de aanvraag af omdat appellante niet aantoonbaar actief naar woonruimte had gezocht. Appellante bestreed dit en ging in hoger beroep bij de Raad van State.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is (op basis van de beschikbare tekst) behandeld door de Raad van State, waarbij de eerdere afwijzing van de urgentieverklaring centraal staat; de rechtbank had het college reeds in het gelijk gesteld. De doorslaggevende reden is dat appellante haar stelling dat zij veelvuldig op woningaanbod heeft gereageerd niet heeft onderbouwd met controleerbare en verifieerbare stukken, waardoor de algemene weigeringsgrond van artikel 2.5.5, eerste lid, aanhef en onder c, Huisvestingsverordening van toepassing is.
Impactscore
LaagHet betreft een toepassingsgeschil over een gemeentelijke huisvestingsverordening zonder nieuwe rechtsvragen; de uitspraak bevestigt bestaande jurisprudentie over bewijslast bij urgentieverklaringen en heeft beperkte precedentwerking buiten de specifieke gemeente.
Belangrijkste punten
- 1Weigeringsgrond: appellante heeft het huisvestingsprobleem redelijkerwijs kunnen voorkomen of kan het op andere wijze oplossen (art. 2.5.5 lid 1 onder c Hvv Uithoorn 2017)
- 2Bewijslast rust op aanvrager: blote stellingen over reageergedrag zonder controleerbare stukken zijn onvoldoende
- 3Indien een algemene weigeringsgrond van toepassing is, hoeft het college niet toe te komen aan beoordeling van medische of sociale urgentie
- 4De hardheidsclausule biedt geen soelaas nu geen bijzondere omstandigheden zijn aangetoond
- 5Verklaring van begeleider ter zitting alleen is kennelijk onvoldoende als bewijs van actief zoekgedrag
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat op een aanvrager van een urgentieverklaring een substantiële bewijslast rust om actief woningzoekgedrag aan te tonen met verifieerbare stukken. Wanneer een algemene weigeringsgrond is vastgesteld, kunnen inhoudelijke urgentiecriteria (medisch/sociaal) onbesproken blijven.
Praktische impact
Woningzoekenden die een urgentieverklaring aanvragen dienen hun reageergedrag nauwkeurig en aantoonbaar te documenteren; mondelinge verklaringen of e-mails achteraf volstaan niet om de bewijslast te vervullen.
Onderwerp-impact
Gemeenten met vergelijkbare huisvestingsverordeningen worden bevestigd in hun bevoegdheid om urgentieaanvragen te weigeren op grond van onvoldoende eigen inspanning, zonder te hoeven toetsen aan inhoudelijke urgentiecriteria.
Samenvatting
In deze zaak had appellante op 31 mei 2024 een urgentieverklaring aangevraagd bij het college van burgemeester en wethouders van Uithoorn. Het college wees de aanvraag af op grond van de algemene weigeringsgrond van artikel 2.5.5, eerste lid, aanhef en onder c, van de Huisvestingsverordening gemeente Uithoorn 2017: de aanvrager heeft het huisvestingsprobleem redelijkerwijs kunnen voorkomen of kan het op andere wijze oplossen. Concreet stelde het college dat appellante onvoldoende actief had gereageerd op het reguliere woningaanbod en niet al het mogelijke had gedaan om woonruimte te vinden. De rechtbank Haarlem volgde dit standpunt. Appellante had weliswaar gesteld dat zij sinds 2021 meerdere keren per week op woningen had gereageerd, maar zij had dit niet onderbouwd met controleerbare en verifieerbare documenten. De verklaring van haar begeleider ter zitting werd als onvoldoende beschouwd. Omdat een algemene weigeringsgrond van toepassing was, hoefde het college niet meer toe te komen aan de vraag of medische of sociale urgentie aanwezig was. Ook de hardheidsclausule bood geen uitkomst, nu geen bijzondere omstandigheden waren aangetoond. In hoger beroep bij de Raad van State herhaalde appellante haar standpunt en verwees zij naar een e-mailoverzicht dat zij het college nadien had toegezonden. De centrale juridische vraag is of het college appellante terecht heeft tegengeworpen dat zij onvoldoende eigen inspanning heeft geleverd. De uitspraak onderstreept dat de bewijslast voor actief woningzoekgedrag bij de aanvrager ligt en dat louter mondelinge verklaringen of achteraf verstrekte overzichten niet zonder meer volstaan. Dit heeft praktische betekenis voor alle woningzoekenden die een urgentieverklaring overwegen: zij dienen hun zoekactiviteiten gedurende het gehele proces nauwkeurig en tijdig te documenteren.