Hoger beroep minister asiel ongegrond wegens herstelbaar motiveringsgebrek
ECLI:NL:RVS:2026:5473, Raad van State, 18-09-2026, BRS.26.003983
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 23 augustus 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van betrokkene om haar een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
De minister van Asiel en Migratie stelde hoger beroep in tegen een uitspraak van de rechtbank die een zorgvuldigheids- of motiveringsgebrek in een asielbesluit constateerde. Betrokkene stelde incidenteel hoger beroep in. De minister betwistte het geconstateerde gebrek, terwijl betrokkene verdere rechtsbescherming zocht.
Beslissing van de rechter
Zowel het hoger beroep van de minister als het incidenteel hoger beroep van betrokkene zijn ongegrond verklaard; de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. Doorslaggevend is dat geen van beide hogerberoepschriften vragen opwerpt die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden (artikel 91 lid 2 Vw 2000), en het geconstateerde gebrek zich bovendien eenvoudig laat herstellen.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder nieuwe rechtsvragen; de verwijzing naar Remling is illustratief maar stelt geen nieuwe regels. De zaak heeft slechts individuele betekenis.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van de verkorte afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000: geen motiveringsplicht bij ontbreken rechtseenheidsvragen.
- 2Het geconstateerde zorgvuldigheids- of motiveringsgebrek is herstelbaar, wat bijdraagt aan de ongegrondverklaring van het hoger beroep van de minister.
- 3Ook Unierechtelijke uitlegvragen ontbreken, conform het arrest Remling (HvJ EU 24 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:243).
- 4Het verzoek om voorlopige voorziening wordt afgewezen omdat de aangevallen uitspraak in stand blijft.
- 5De minister wordt veroordeeld tot betaling van proceskosten van € 934,00 aan betrokkene.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de standaardtoepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en het arrest Remling als drempel voor gemotiveerde afdoening in vreemdelingenzaken, zonder nieuwe rechtsvragen te beantwoorden. De verwijzing naar Remling illustreert de integratie van recente Unierechtelijke rechtspraak in de Nederlandse verkorte afdoeningspraktijk.
Praktische impact
De minister dient een nieuw besluit te nemen waarbij het eerder geconstateerde motiverings- of zorgvuldigheidsgebrek wordt hersteld; betrokkene ontvangt € 934,00 aan proceskosten vergoed maar verkrijgt geen verdere inhoudelijke winst via het incidenteel hoger beroep.
Onderwerp-impact
In asiel- en migratieprocedures bevestigt deze uitspraak dat herstelbare gebreken in ministeriële besluiten niet via hoger beroep worden omzeild, en dat de verkorte afdoeningsprocedure ook van toepassing is op incidenteel hoger beroep.
Samenvatting
In deze zaak bij de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State stond centraal of het hoger beroep van de minister van Asiel en Migratie en het incidenteel hoger beroep van betrokkene konden leiden tot vernietiging van een eerdere rechtbankuitspraak. De rechtbank had in eerste aanleg een zorgvuldigheids- of motiveringsgebrek geconstateerd in een besluit van de minister op het gebied van asiel en migratie. De minister bestreed dit oordeel in hoger beroep, terwijl betrokkene via incidenteel hoger beroep aanvullende rechtsbescherming nastreefde. De Afdeling past de verkorte afdoeningsprocedure toe op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Dit artikel staat toe dat het hoger beroep zonder nadere motivering wordt verworpen wanneer de hogerberoepschriften geen vragen bevatten die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Evenmin roepen de beroepschriften vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierechtelijke bepalingen, zoals vereist op grond van het recente arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de zaak Remling (24 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:243). Daarnaast speelt een rol dat het door de rechtbank geconstateerde gebrek zich eenvoudig laat herstellen in nieuwe besluitvorming, waarmee het hoger beroep van de minister zijn praktisch belang grotendeels verliest. Zowel het principale als het incidentele hoger beroep worden ongegrond verklaard, de aangevallen uitspraak wordt bevestigd en het verzoek om voorlopige voorziening wordt afgewezen. De minister wordt veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten van betrokkene ten bedrage van € 934,00. De uitspraak heeft geen precedentwerking maar illustreert de consequente toepassing van de verkorte afdoeningssystematiek in het vreemdelingenrecht.