Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond verklaard door RvS
ECLI:NL:RVS:2026:5472, Raad van State, 18-09-2026, BRS.26.004608
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 6 maart 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft hoger beroep ingesteld bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenzaak. Tegelijkertijd verzocht hij een voorlopige voorziening. De exacte aard van het onderliggende geschil (bijv. asiel, verblijfsvergunning) is niet uit de tekst op te maken.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat de rechtbank terecht en op goede gronden heeft geoordeeld, en het hogerberoepschrift geen vragen oproept die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming nadere beantwoording behoeven.
Impactscore
LaagHet betreft een standaard verkorte afdoening zonder inhoudelijke rechtsvraagbeantwoording; de uitspraak is zaakspecifiek en stelt geen nieuwe rechtsregels. De feitelijke achtergrond van het geschil is bovendien niet uit de tekst op te maken.
Belangrijkste punten
- 1De Raad van State past de verkorte afdoeningsprocedure toe op grond van artikel 91, tweede lid, Vw 2000 (geen nadere motivering vereist).
- 2Het hogerberoepschrift roept geen relevante vragen op over uitleg of geldigheid van Unierecht (conform HvJ EU 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243).
- 3De motivering van de rechtbank (overwegingen 8 t/m 10) wordt integraal overgenomen door de voorzieningenrechter.
- 4Het verzoek om een voorlopige voorziening wordt afgewezen nu het hoger beroep ongegrond is.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande praktijk van verkorte afdoening in vreemdelingenzaken op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en sluit aan bij het Unierechtelijke kader zoals verduidelijkt in het Remling-arrest van het HvJ EU. De inhoudelijke reikwijdte is beperkt vanwege de standaard verkorte motivering.
Praktische impact
Voor de betrokken vreemdeling betekent de uitspraak dat de eerdere beslissing van de rechtbank in stand blijft en dat geen schorsende werking via een voorlopige voorziening wordt verkregen, met mogelijk directe gevolgen voor verblijf of uitzetting.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenprocedures bevestigt deze uitspraak dat hogerberoepschriften die geen nieuwe rechtsvragen opwerpen routinematig verkort worden afgedaan, wat de doorlooptijd beperkt maar de rechtsbescherming van de vreemdeling minimaliseert.
Samenvatting
In deze uitspraak van de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 18 september 2026 staat een vreemdelingenzaak centraal. Een vreemdeling had hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank en tegelijkertijd verzocht om een voorlopige voorziening. De precieze aard van de onderliggende zaak — zoals een asielverzoek of een verblijfsvergunning — is op basis van de beschikbare tekst niet vast te stellen, omdat de uitspraak uitsluitend de overwegingen en beslissing in hoger beroep bevat. De juridische kernvraag betrof of de rechtbank terecht en op goede gronden had geoordeeld en of het hoger beroep tot vernietiging van die uitspraak moest leiden. De Raad van State beantwoordt deze vraag ontkennend. De voorzieningenrechter past de verkorte afdoeningsprocedure toe op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000: het hogerberoepschrift bevat geen vragen die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Tevens roept het hogerberoepschrift geen vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierecht, conform de maatstaf die het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft geformuleerd in het arrest Remling van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243). De motivering van de rechtbank — in het bijzonder de overwegingen 8 tot en met 10 — wordt integraal overgenomen. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard, de aangevallen uitspraak wordt bevestigd, en het verzoek om voorlopige voorziening wordt afgewezen. De minister wordt niet veroordeeld in de proceskosten. De uitspraak heeft een beperkte zelfstandige juridische betekenis, maar illustreert de routinematige toepassing van de verkorte afdoeningsprocedure in het Nederlandse vreemdelingenrecht.