Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond verklaard door RvS
ECLI:NL:RVS:2026:5456, Raad van State, 17-09-2026, BRS.26.003673
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 2 november 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag om appellant een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een appellant, bijgestaan door advocaat H.C. van der Staay, heeft hoger beroep ingesteld bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenzaak. De exacte feitelijke achtergrond van de zaak (aard van het besluit van de minister) is niet volledig uit de uitspraak te reconstrueren, maar het betreft een vreemdelingenrechtelijke kwestie waarbij de minister als verweerder optrad.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De Afdeling past artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe (verkorte motivering), omdat het hogerberoepschrift geen vragen opwerpt die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden, en evenmin vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht.
Impactscore
LaagHet betreft een standaard verkorte afdoening zonder nieuwe rechtsontwikkeling of precedentwerking; de uitspraak is volledig routinematig van aard en heeft uitsluitend gevolgen voor de directe partijen.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling past de verkorte afdoeningsprocedure van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe.
- 2De motivering van de rechtbank (overwegingen 5 en 5.1) wordt integraal overgenomen door de Afdeling.
- 3Er worden geen Unierechtelijke vragen geïdentificeerd, met verwijzing naar het arrest Remling (HvJ EU 24 maart 2026).
- 4De minister wordt niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten.
- 5De uitspraak is gedaan door een enkelvoudige kamer, wat de routinematige aard van de afdoening onderstreept.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak heeft geen precedentwerking; de verkorte motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 bevestigt enkel de rechtbankuitspraak zonder nieuwe rechtsnormen te formuleren. De verwijzing naar het arrest Remling illustreert de toepassing van de Unierechtelijke drempel voor nadere motivering.
Praktische impact
Voor appellant betekent deze uitspraak het definitieve einde van de rechtsprocedure; het besluit van de minister blijft in stand. Er bestaat geen recht op proceskostenvergoeding.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken biedt artikel 91 lid 2 Vw 2000 de Afdeling de mogelijkheid tot efficiënte afdoening van standaardzaken, wat de doorlooptijd beperkt maar appellanten een beperktere motivering geeft.
Samenvatting
In deze vreemdelingenrechtelijke zaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 17 september 2026 het hoger beroep van appellant ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank bevestigd. De zaak betreft een geschil in het vreemdelingenrecht waarbij de minister als verwerende partij optrad. Omdat de uitspraak enkel de conclusies en motivering van de rechtbank (overwegingen 5 en 5.1) overneemt zonder de onderliggende feiten volledig te herhalen, is de precieze feitelijke context van het bestreden besluit niet volledig te reconstrueren uit de beschikbare tekst. De juridische kern van de uitspraak ligt in de toepassing van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000, dat de Afdeling toestaat een hoger beroep af te doen met een verkorte motivering wanneer de zaak geen vragen oproept die in het belang zijn van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin. Daarnaast beoordeelde de Afdeling of het hogerberoepschrift vragen opwierp over de uitleg of geldigheid van Unierecht, conform het door het Hof van Justitie gewezen arrest Remling (ECLI:EU:C:2026:243, 24 maart 2026). Nu ook dit niet het geval was, kon worden volstaan met een beknopte afdoening. De uitspraak is gedaan door een enkelvoudige kamer, wat aansluit bij de routinematige aard van de procedure. Voor appellant heeft de uitspraak vergaande praktische gevolgen: het besluit van de minister blijft definitief in stand en er wordt geen proceskostenvergoeding toegekend. Precedentwerking of bredere juridische betekenis heeft deze uitspraak niet; zij illustreert slechts de standaardtoepassing van het verkorte hoger beroepsstelsel in het vreemdelingenrecht.