Hoger beroep vreemdeling niet-ontvankelijk wegens ontbrekende gronden
ECLI:NL:RVS:2026:5449, Raad van State, 16-09-2026, BRS.26.004649
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 16 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft op de laatste dag van de hogerberoepstermijn hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenzaak, maar heeft verzuimd tijdig de beroepsgronden in te dienen. De appellant verzocht om een nadere termijn voor het indienen van gronden.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is niet-ontvankelijk verklaard omdat de Vreemdelingenwet 2000 niet toestaat dat gronden na afloop van de hogerberoepstermijn worden ingediend. Er deden zich evenmin Bahaddar-omstandigheden voor die een inhoudelijke behandeling ondanks het vormverzuim zouden rechtvaardigen.
Impactscore
LaagDe uitspraak past bestaande, vaste jurisprudentie toe op een individueel geval zonder nieuwe rechtsontwikkeling; de Bahaddar-leer en artikel 85 Vw 2000 zijn reeds gevestigd recht.
Belangrijkste punten
- 1De hogerberoepstermijn liep af op 3 september 2026; hoger beroep werd op de laatste dag ingesteld zonder bijgevoegde gronden.
- 2Artikel 85 Vw 2000 vereist dat gronden binnen de hogerberoepstermijn worden ingediend; een nadere termijn is wettelijk niet mogelijk.
- 3Zonder gronden kan de Afdeling geen inhoudelijk oordeel geven over het hoger beroep.
- 4De Bahaddar-uitzondering (ECLI:NL:RVS:2022:1664) – inhoudelijke behandeling bij onmiskenbaar risico op onmenselijke behandeling – is niet van toepassing geacht.
- 5Geen proceskostenveroordeling opgelegd aan de minister.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de strikte toepassing van artikel 85 Vw 2000: gronden moeten binnen de hogerberoepstermijn worden ingediend en een uitstelverzoek biedt geen soelaas. De Bahaddar-uitzondering blijft slechts een smalle ontsnappingsroute bij een evident risico op onmenselijke behandeling.
Praktische impact
Vreemdelingen en hun rechtsbijstandverleners worden opnieuw gewaarschuwd dat het instellen van hoger beroep zonder gelijktijdige gronden fataal is; uitstel voor het indienen van gronden bestaat in het vreemdelingenrecht niet.
Onderwerp-impact
In asiel- en vreemdelingenzaken leidt het niet tijdig indienen van gronden onvermijdelijk tot niet-ontvankelijkheid, tenzij de strikte Bahaddar-drempel wordt gehaald; dit beperkt de toegang tot de rechter voor kwetsbare vreemdelingen aanzienlijk.
Samenvatting
Op 16 september 2026 deed de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State uitspraak in een vreemdelingenzaak waarbij een appellant hoger beroep had ingesteld tegen een rechtbankuitspraak die zijn beroep ongegrond had verklaard. De hogerberoepstermijn eindigde op 3 september 2026. Appellant stelde op die laatste dag hoger beroep in, maar diende geen gronden in en verzocht om een nadere termijn om dat alsnog te doen. De Afdeling oordeelde dat de Vreemdelingenwet 2000 (artikel 85 Vw 2000) een dergelijke nadere termijn niet kent. Gronden van hoger beroep moeten binnen de hogerberoepstermijn zelf worden ingediend. Nu appellant geen gronden had ingediend, was het voor de Afdeling onmogelijk inhoudelijk te toetsen waarom de rechtbankuitspraak onjuist zou zijn. Daarnaast onderzocht de Afdeling ambtshalve of de zogenoemde Bahaddar-uitzondering van toepassing was. Deze uitzondering, ontwikkeld in de uitspraak van 22 juni 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:1664), maakt een inhoudelijke behandeling ondanks een formeel gebrek mogelijk wanneer een vreemdeling een onmiskenbaar risico loopt op onmenselijke behandeling als bedoeld in artikel 3 EVRM. De Afdeling constateerde dat in dit geval geen dergelijke omstandigheden aanwezig waren. Het hoger beroep werd niet-ontvankelijk verklaard. De minister hoefde geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak illustreert opnieuw de strikte werking van de termijnregelgeving in het vreemdelingenrecht en de beperkte reikwijdte van de Bahaddar-uitzondering. Voor de rechtspraktijk onderstreept deze beslissing het belang voor rechtsbijstandverleners om gronden altijd tijdig én gelijktijdig met het hogerberoepschrift in te dienen, nu herstel achteraf wettelijk is uitgesloten.