Hoger beroep asielzoeker ongegrond wegens ongeloofwaardig relaas

Samenvatting

In deze zaak heeft de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 14 september 2026 uitspraak gedaan in het hoger beroep van een asielzoeker tegen de afwijzing van zijn asielaanvraag. De minister van Asiel en Migratie had het asielrelaas van appellant ongeloofwaardig geacht, daarbij gebruikmakend van werkinstructie WI 2024/6. De rechtbank had dit besluit in eerste aanleg in stand gelaten. In hoger beroep stelde appellant als centrale grief dat de toepassing van WI 2024/6 bij de geloofwaardigheidsbeoordeling in strijd is met het Unierecht, meer specifiek met artikel 4 van de Kwalificatierichtlijn. Tevens verzocht hij om een voorlopige voorziening. De Raad van State verwierp het hoger beroep. Kern van het oordeel is dat de minister in het geval van appellant alle relevante aspecten heeft betrokken en deugdelijk heeft gemotiveerd waarom het relaas ongeloofwaardig is. Daarmee leidt de toepassing van WI 2024/6 in deze specifieke zaak niet tot een onrechtmatig besluit. De vraag over de Unierechtelijke uitleg van artikel 4 van de Kwalificatierichtlijn hoefde niet te worden beantwoord om tot dit oordeel te komen, zodat er geen aanleiding bestond voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie, overeenkomstig de Cilfit-doctrine en het recente arrest Remling van 24 maart 2026. Ook zag de voorzieningenrechter geen reden de zaak aan te houden in afwachting van het antwoord op al eerder gestelde prejudiciële vragen van de rechtbank Den Haag. De Raad paste de verkorte motiveringsplicht van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe, nu het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van rechtseenheid of rechtsontwikkeling beantwoord moeten worden. De aangevallen uitspraak werd bevestigd en het verzoek om voorlopige voorziening afgewezen.