Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond, voorlopige voorziening afgewezen
ECLI:NL:RVS:2026:5415, Raad van State, 14-09-2026, BRS.26.004600
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 1 april 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft hoger beroep ingesteld bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenzaak, en heeft tevens een voorlopige voorziening verzocht. De exacte toedracht van de onderliggende zaak is niet volledig kenbaar uit de beschikbare tekst, maar het betreft een besluit van de minister op grond van de Vreemdelingenwet 2000.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om een voorlopige voorziening is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat de rechtbank terecht en op goede gronden tot haar oordeel is gekomen, en het hogerberoepschrift geen vragen opwerpt die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden (artikel 91 lid 2 Vw 2000).
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige verkorte afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder inhoudelijke rechtsontwikkeling; de verwijzing naar het Remling-arrest is procedureel van aard en stelt geen nieuwe regels.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: verkorte afdoening zonder nadere motivering omdat het hogerberoepschrift geen rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsvragen bevat
- 2Geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht conform het Remling-arrest van het HvJ EU van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243)
- 3De voorzieningenrechter van de Afdeling neemt de motivering van de rechtbank (r.o. 7.3) volledig over
- 4Verzoek om voorlopige voorziening afgewezen als gevolg van de ongegrondverklaring van het hoger beroep
- 5Geen proceskostenveroordeling ten laste van de minister
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste praktijk van verkorte afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en verwijst naar het recente Remling-arrest van het HvJ EU als toetssteen voor de vraag of Unierechtelijke vragen prejudiciële verwijzing vereisen. De uitspraak heeft beperkte zelfstandige precedentwerking gezien de verkorte motivering.
Praktische impact
Voor de betreffende vreemdeling betekent de uitspraak dat de beslissing van de minister in stand blijft en dat uitzetting of het weigeren van een verblijfsvergunning definitief is geworden; de gevraagde schorsing van dat besluit is niet verleend.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken bevestigt deze uitspraak dat de Afdeling het Remling-criterium hanteert bij de beoordeling of Unierechtelijke vragen nader behandeling behoeven, wat relevant is voor de praktijk van vreemdelingenrechtadvocaten bij het formuleren van hogerberoepsgronden.
Samenvatting
Deze uitspraak van de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 14 september 2026 betreft een vreemdelingenzaak waarin hoger beroep was ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank, gecombineerd met een verzoek om een voorlopige voorziening. De exacte achtergrond van de zaak — welk besluit van de minister ten grondslag lag aan het geschil — blijkt niet volledig uit de beschikbare tekst, maar het betreft een besluit op grond van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard met toepassing van de verkorte afhandelingsprocedure van artikel 91 lid 2 Vw 2000. Deze bepaling maakt het mogelijk een hoger beroep zonder uitgebreide motivering af te doen wanneer het hogerberoepschrift geen vragen opwerpt die beantwoording behoeven in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin. De voorzieningenrechter heeft vastgesteld dat het hogerberoepschrift aan geen van deze criteria voldoet. Tevens is getoetst of het beroepschrift vragen opwerpt over de uitleg of geldigheid van Unierecht, conform het door het Hof van Justitie van de EU gewezen Remling-arrest van 24 maart 2026. Ook daarvan was geen sprake. De Afdeling heeft de motivering van de rechtbank — in het bijzonder overweging 7.3 van de aangevallen uitspraak — integraal overgenomen. Als gevolg hiervan is ook het verzoek om een voorlopige voorziening afgewezen: nu het hoger beroep faalt, ontbreekt de grondslag voor een schorsende werking. De minister wordt niet veroordeeld in de proceskosten. De uitspraak heeft beperkte zelfstandige juridische betekenis, maar illustreert de toepassing van het Remling-criterium als aanvullende toets naast artikel 91 lid 2 Vw 2000 bij de beoordeling van hogerberoepen in vreemdelingenzaken.