Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond verklaard door Raad van State
ECLI:NL:RVS:2026:5414, Raad van State, 15-09-2026, BRS.26.003415
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 13 november 2024 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag om appellant een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een appellant (vertegenwoordigd door mr. S.N. Arikan) stelde hoger beroep in bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenrechtelijke zaak. De precieze feitelijke achtergrond van de zaak is niet uit de uitspraak kenbaar, maar het betreft een procedure onder de Vreemdelingenwet 2000.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De doorslaggevende reden is dat het hogerberoepschrift geen vragen opwierp die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moesten worden, en evenmin vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht.
Impactscore
LaagHet betreft een standaard verkorte afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder inhoudelijke rechtsontwikkeling; de uitspraak is precedentarm en heeft geen bredere werking buiten de individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1De Raad van State past artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe: verkorte afdoening zonder nadere motivering omdat het hogerberoepschrift geen relevante rechtsvragen opwerpt.
- 2De Afdeling neemt de motivering van de rechtbank volledig over zonder zelfstandige inhoudelijke beoordeling.
- 3Er wordt verwezen naar het HvJ-arrest Remling (ECLI:EU:C:2026:243) ter onderbouwing dat ook geen Unierechtelijke vragen spelen.
- 4De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
- 5De uitspraak is gedaan door een enkelvoudige kamer, wat past bij de routinematige aard van de afdoening.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak heeft geen zelfstandige juridische impact; zij bevestigt slechts de toepassing van de verkorte afdoeningsprocedure ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 en voegt geen nieuwe rechtsregels toe.
Praktische impact
Voor appellant betekent de uitspraak dat het door de rechtbank gevelde oordeel definitief is en verdere rechtsmiddelen in Nederland zijn uitgeput; de inhoudelijke uitkomst voor de verblijfsstatus is niet uit deze uitspraak kenbaar.
Onderwerp-impact
De uitspraak bevestigt de gangbare praktijk van verkorte afdoening in vreemdelingenzaken bij de Raad van State en heeft geen afzonderlijke beleidsmatige gevolgen voor het vreemdelingenrecht.
Samenvatting
In deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 15 september 2026 werd het hoger beroep van appellant in een vreemdelingenrechtelijke procedure ongegrond verklaard. De zaak betreft een hoger beroep dat werd ingesteld door appellant, bijgestaan door mr. S.N. Arikan, advocaat te Amsterdam. De inhoudelijke feitelijke achtergrond van de zaak – zoals de aard van het bestreden besluit van de minister of de verblijfsrechtelijke situatie van appellant – blijkt niet uit de uitspraak zelf, nu de Afdeling gebruik heeft gemaakt van de verkorte afdoeningsprocedure op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. De centrale juridische vraag was of het hoger beroep vragen opwierp die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord dienden te worden, dan wel vragen over de uitleg of geldigheid van een bepaling van Unierecht. De Afdeling beantwoordde beide vragen ontkennend, daarbij verwijzend naar het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243). Omdat dergelijke vragen ontbraken, hoefde de beslissing niet nader gemotiveerd te worden en werd de motivering van de rechtbank integraal overgenomen. De Afdeling bevestigde de aangevallen uitspraak van de rechtbank en verklaarde het hoger beroep ongegrond. Een proceskostenveroordeling voor de minister bleef achterwege. De uitspraak is gedaan door een enkelvoudige kamer en heeft een puur individueel karakter. Zij voegt geen nieuwe rechtsregels toe en heeft geen richtinggevende betekenis voor de rechtspraktijk.