Hoger beroep Eritrese asielzoekster over diasporabelasting ongegrond
ECLI:NL:RVS:2026:5408, Raad van State, 14-09-2026, BRS.25.002413
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 10 januari 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een Eritrese vrouw ging in hoger beroep bij de Raad van State nadat de rechtbank haar asielverzoek had afgewezen. Zij stelde te vrezen voor de Eritrese autoriteiten vanwege het niet betalen van de zogeheten diasporabelasting. De rechtbank oordeelde dat zij dit niet aannemelijk had gemaakt.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De Afdeling oordeelt dat zelfs een indringendere rechterlijke toetsing niet tot een andere uitkomst zou leiden, waardoor de vrees voor de Eritrese autoriteiten niet aannemelijk is gemaakt.
Impactscore
LaagDe uitspraak is procedureel van aard, wordt afgedaan met een verkorte motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en stelt geen nieuwe rechtsregels. De maatschappelijke en juridische reikwijdte is beperkt tot de individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1Appellant stelde dat de rechtbank niet indringend genoeg had getoetst in haar asielbeoordeling.
- 2De Afdeling oordeelt dat beantwoording van de toetsingsvraag niet noodzakelijk is nu een indringendere toets toch niet tot een andere uitkomst leidt.
- 3Er bestaat geen aanleiding voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie, gelet op vaste Cilfit-jurisprudentie.
- 4De zaak wordt afgedaan met toepassing van artikel 91, tweede lid, Vw 2000 (verkorte motivering).
- 5De diasporabelasting van Eritrea vormt in dit geval geen grond voor aannemelijke vrees voor ernstige schade.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat de Afdeling bij asielzaken de vraag naar de indringendheid van rechterlijke toetsing buiten beschouwing kan laten indien de uitkomst hoe dan ook niet anders zou zijn. Geen prejudiciële vragen worden gesteld nu de kwestie niet relevant is voor de beslechting van het geschil.
Praktische impact
Voor de appellante betekent dit dat haar asielverzoek definitief is afgewezen en zij geen verblijfsrecht in Nederland verkrijgt op basis van de gestelde vrees voor de Eritrese diasporabelasting.
Onderwerp-impact
Eritrese asielzoekers die zich beroepen op vrees in verband met de diasporabelasting worden geconfronteerd met een hoge bewijslast; deze uitspraak biedt geen nieuwe ruimte voor dergelijke beroepsgronden.
Samenvatting
Een Eritrese vrouw verzocht om internationale bescherming in Nederland, stellende dat zij gegronde vrees had voor de Eritrese autoriteiten vanwege het niet betalen van de zogenoemde diasporabelasting — een heffing die Eritrea oplegt aan haar burgers in het buitenland. De minister wees het asielverzoek af omdat appellant niet aannemelijk had gemaakt dat zij een reëel risico op ernstige schade liep. De rechtbank bevestigde dit standpunt. In hoger beroep bij de Raad van State klaagde appellant in haar eerste en derde grief over de onvoldoende indringende toetsing door de rechtbank in asielzaken. De Afdeling bestuursrechtspraak laat de vraag naar de juiste intensiteit van rechterlijke toetsing in asielzaken uitdrukkelijk onbeantwoord. De reden daarvoor is dat zelfs indien indringender zou worden getoetst, dit in deze concrete zaak niet tot een andere uitkomst zou leiden: de feiten en omstandigheden rechtvaardigen niet de conclusie dat appellant een reëel risico op ernstige schade loopt. Nu de prejudiciële vraag over de toetsingsintensiteit niet noodzakelijk is voor de beslechting van het geschil, bestaat conform de Cilfit-jurisprudentie van het Hof van Justitie geen verplichting tot het stellen van prejudiciële vragen. De Afdeling doet de zaak af met een verkorte motivering op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of algemene rechtsbescherming beantwoord moeten worden. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft een beperkte juridische reikwijdte en is primair relevant voor de individuele zaak van appellant.