Hoger beroep asielzoeker ongegrond wegens ongeloofwaardige verklaringen
ECLI:NL:RVS:2026:5407, Raad van State, 14-09-2026, BRS.26.004429
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 17 september 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een asielzoeker ging in hoger beroep tegen een afwijzing van zijn asielverzoek. Hij stelde dat de geloofwaardigheidsbeoordeling door de minister op basis van WI 2024/6 in strijd is met het Unierecht. Hij verzocht tevens om een voorlopige voorziening.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om een voorlopige voorziening is afgewezen. Doorslaggevend is dat de minister deugdelijk heeft gemotiveerd waarom de verklaringen van appellant ongeloofwaardig zijn en alle relevante aspecten heeft betrokken, zodat toepassing van WI 2024/6 in dit concrete geval niet tot een onrechtmatig besluit leidt.
Impactscore
LaagDe uitspraak betreft een individuele asielzaak die op feitelijke gronden wordt afgedaan zonder nieuwe rechtsvragen te beantwoorden; de bredere vraag over WI 2024/6 en artikel 4 Kwalificatierichtlijn blijft onbeantwoord.
Belangrijkste punten
- 1De geloofwaardigheidsbeoordeling op basis van WI 2024/6 leidt in dit geval niet tot strijd met Unierecht, omdat de motivering deugdelijk is.
- 2Beantwoording van de vraag over uitleg van artikel 4 Kwalificatierichtlijn is niet nodig voor oplossing van de zaak (Cilfit-doctrine).
- 3Er is geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie.
- 4Het hogerberoepschrift bevat geen vragen van belang voor rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming (art. 91 lid 2 Vw 2000), waardoor verdere motivering achterwege blijft.
- 5De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd en de minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat de Cilfit-doctrine en art. 91 lid 2 Vw 2000 de Afdeling toestaan om ongegronde hoger beroepen in vreemdelingenzaken zonder nadere motivering af te doen wanneer geen rechtsvragen van algemeen belang spelen. De vraag naar de Unierechtelijke conformiteit van WI 2024/6 blijft in abstracto onbeantwoord.
Praktische impact
Appellant moet Nederland verlaten en zijn verzoek om schorsing van de uitzetbevoegdheid is afgewezen; hij heeft geen recht op vergoeding van proceskosten.
Onderwerp-impact
Voor asielzoekers betekent dit dat een beroep op mogelijke strijd van nationale werkinstructies met de Kwalificatierichtlijn niet automatisch tot herbeoordeling leidt als de individuele motivering van de minister standhoudend is.
Samenvatting
In deze uitspraak van de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 14 september 2026 staat een asielzoeker centraal die in hoger beroep opkwam tegen de afwijzing van zijn asielverzoek door de minister. Appellant betoogde in zijn eerste grief dat de geloofwaardigheidsbeoordeling die de minister had uitgevoerd op basis van Werkinstructie 2024/6 (WI 2024/6) in strijd zou zijn met het Unierecht, meer in het bijzonder met artikel 4 van de Kwalificatierichtlijn. Hij verzocht daarnaast om een voorlopige voorziening teneinde uitzetting te voorkomen hangende de procedure. De Afdeling oordeelt dat de rechtbank terecht heeft vastgesteld dat de minister de ongeloofwaardigheid van de verklaringen van appellant afdoende heeft gemotiveerd en alle relevante aspecten daarbij heeft betrokken. Nu de toepassing van WI 2024/6 in dit specifieke geval niet tot een onrechtmatig besluit heeft geleid, hoeft de abstracte vraag over de Unierechtelijke conformiteit van de werkinstructie niet te worden beantwoord. Op grond van de vaste Cilfit-jurisprudentie van het Hof van Justitie en het arrest Remling van 24 maart 2026 bestaat dan ook geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen. Daarnaast maakt de Afdeling gebruik van de vereenvoudigde afdoeningsgrond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000: het hogerberoepschrift bevat geen vragen die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoord dienen te worden. Het hoger beroep is ongegrond verklaard, de aangevallen uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd en het verzoek om een voorlopige voorziening wordt afgewezen. De minister wordt niet veroordeeld in de proceskosten.