Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond verklaard door RvS
ECLI:NL:RVS:2026:5406, Raad van State, 14-09-2026, BRS.25.002739
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 5 februari 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van betrokkene om vernieuwing van zijn verblijfsdocument EU/EER bedoeld in artikel 9, eerste lid, van de Vw 2000, afgewezen en vastgesteld dat het verblijfsrecht van betrokkene per 12 november 2019 is geëindigd.
Kern van de zaak
Een appellant, bijgestaan door advocaat mr. S.L. Soedamah, stelde hoger beroep in bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingrechtelijke zaak. De exacte inhoud van het geschil (vergunning, uitzetting of anderszins) blijkt niet uit de beschikbare tekst.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De Raad van State paste de verkorte motiveringsplicht toe op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000, omdat het hogerberoepschrift geen rechtseenheidsvragen, rechtsontwikkelingsvragen of vragen over Unierecht opwierp.
Impactscore
LaagHet betreft een standaard verkorte afdoening zonder inhoudelijke rechtsontwikkeling; de uitspraak is routinematig van aard en stelt geen nieuwe rechtsnormen.
Belangrijkste punten
- 1De Raad van State past de verkorte afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe: geen nadere motivering vereist.
- 2Het hogerberoepschrift bevatte geen vragen van belang voor rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin.
- 3Er werden evenmin vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht opgeworpen, conform het arrest Remling (HvJ EU 24 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:243).
- 4De Afdeling neemt de motivering van de rechtbank integraal over zonder aanvullende redengeving.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden aan appellant.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de standaard verkorte motiveringsroute in vreemdelingenzaken op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en sluit aan bij het recente HvJ EU-arrest Remling over de reikwijdte van de Unierechtelijke motiveringsplicht. Geen nieuwe rechtsnormen worden gesteld.
Praktische impact
Voor appellant heeft de uitspraak tot gevolg dat de beslissing van de rechtbank in stand blijft en hij geen proceskosten vergoed krijgt. De uitkomst van de onderliggende vreemdelingrechtelijke kwestie blijft ongewijzigd.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken bevestigt deze uitspraak dat de Raad van State de verkorte afdoening consequent toepast wanneer hogerberoepschriften geen inhoudelijk nieuwe of principiële vragen bevatten.
Samenvatting
In deze vreemdelingrechtelijke zaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 14 september 2026 het hoger beroep van appellant ongegrond verklaard. Appellant, vertegenwoordigd door mr. S.L. Soedamah, had hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank. De inhoudelijke achtergrond van het geschil — de aard van het bestreden besluit van de minister — blijkt niet uit de gepubliceerde tekst, wat de beoordeling van de feitelijke context bemoeilijkt. De centrale juridische vraag was of de rechtbank terecht en op goede gronden tot haar oordeel was gekomen. De Afdeling beantwoordt die vraag bevestigend en neemt de motivering van de rechtbank integraal over. Op grond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 hoeft het oordeel niet verder te worden gemotiveerd, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord dienen te worden. Evenmin worden vragen over de uitleg of geldigheid van een bepaling van Unierecht opgeworpen. De Afdeling verwijst hierbij expliciet naar het recente arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243), dat de grenzen van de Unierechtelijke motiveringsplicht in dit type zaken verduidelijkt. De uitspraak is een routinematige toepassing van de verkorte afdoeningsprocedure die in het Nederlandse vreemdelingenrecht gebruikelijk is voor hoger beroepen die geen principiële rechtsvragen opwerpen. De minister behoeft geen proceskosten te vergoeden. De juridische en praktische impact van deze uitspraak is beperkt: zij bevestigt bestaande praktijk en stelt geen nieuwe rechtsregels.