Hoger beroep vreemdelingenbewaring niet-ontvankelijk wegens ontbrekende grieven
ECLI:NL:RVS:2026:5403, Raad van State, 15-09-2026, BRS.26.004338
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 31 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank over zijn vreemdelingenbewaring. De appellant heeft echter nagelaten te onderbouwen waarom de rechtbankuitspraak onjuist zou zijn. De zaak betreft de rechtmatigheid van de opgelegde bewaring.
Beslissing van de rechter
De Raad van State verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk, omdat appellant geen grieven heeft aangevoerd tegen de uitspraak van de rechtbank zoals vereist op grond van artikel 85 Vw 2000. Ambtshalve ziet de Afdeling evenmin aanleiding de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten.
Impactscore
LaagDe uitspraak is procedureel van aard en bevestigt slechts een bekende en vaste rechtsregel over de grievenverplichting in vreemdelingenzaken. Er wordt geen nieuw rechtsoordeel gevormd.
Belangrijkste punten
- 1Hoger beroep is niet-ontvankelijk wegens het ontbreken van grieven tegen de rechtbankuitspraak (artikel 85 Vw 2000)
- 2Appellant heeft niet toegelicht waarom de uitspraak van de rechtbank onjuist is
- 3De Afdeling heeft ambtshalve getoetst of de vreemdelingenbewaring onrechtmatig is en geen reden gevonden
- 4Geen proceskostenveroordeling voor de minister
- 5Zaak afgedaan door enkelvoudige kamer van de Raad van State
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat in vreemdelingenzaken hoger beroep enkel ontvankelijk is indien appellant concrete grieven formuleert tegen de aangevochten uitspraak (artikel 85 Vw 2000). Ambtshalve toetsing van de bewaring biedt in dit geval geen soelaas.
Praktische impact
Voor de appellant betekent dit dat de vreemdelingenbewaring in stand blijft en hij geen rechtsbescherming heeft verkregen via dit hoger beroep. Advocaten in vreemdelingenzaken worden nogmaals gewezen op het belang van het tijdig en concreet formuleren van grieven.
Onderwerp-impact
In het vreemdelingenrecht onderstreept deze uitspraak dat procedurele nalatigheden in hoger beroep direct leiden tot niet-ontvankelijkheid, zonder inhoudelijke beoordeling van de rechtmatigheid van de bewaring.
Samenvatting
In deze zaak heeft een vreemdeling hoger beroep ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over de opgelegde vreemdelingenbewaring. De kern van de zaak ligt echter niet in een inhoudelijk geschil over de rechtmatigheid van de bewaring, maar in een fundamenteel procedureel gebrek: de appellant heeft in zijn hoger beroepschrift niet uiteengezet waarom de uitspraak van de rechtbank onjuist zou zijn. Op grond van artikel 85 van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) is het formuleren van dergelijke grieven een vereiste voor ontvankelijkheid in hoger beroep. Nu appellant dit heeft nagelaten, kan de Afdeling geen inhoudelijk oordeel vellen over het hoger beroep. De Afdeling heeft vervolgens ambtshalve beoordeeld of er reden bestaat de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten. Ook langs die weg komt de Afdeling niet tot een inhoudelijk oordeel ten gunste van appellant: er worden ambtshalve geen gebreken vastgesteld. Het hoger beroep wordt dan ook niet-ontvankelijk verklaard. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is een routinematige bevestiging van een vaste procedurele lijn in het vreemdelingenrecht. Zij herinnert eraan dat in vreemdelingenzaken, ook bij een zo ingrijpend maatregel als bewaring, het hoger beroep alleen ontvankelijk is indien de appellant concreet en gemotiveerd aangeeft waarom de rechtbankuitspraak niet deugt. Het ontbreken van grieven leidt onvermijdelijk tot niet-ontvankelijkheid, ongeacht de aard of de ernst van de onderliggende maatregel. De praktische consequentie voor de appellant is dat de bewaring niet via deze weg kon worden aangevochten.