Hoger beroep asielzaak artikel 15c Kwalificatierichtlijn ongegrond
ECLI:NL:RVS:2026:5384, Raad van State, 11-09-2026, BRS.26.004598
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 17 oktober 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een appellant in een asielzaak stelde in hoger beroep bij de Raad van State dat de rechtbank de toepassing van artikel 15, aanhef en onder c, van de Kwalificatierichtlijn te terughoudend had getoetst. Tevens verzocht appellant om een voorlopige voorziening. De minister had eerder een asielverzoek afgewezen.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om een voorlopige voorziening is afgewezen. Doorslaggevend is dat een indringendere toetsing van het standpunt van de minister niet tot een ander oordeel zou leiden, en dat de opgeworpen rechtsvraag over de indringendheid van de rechterlijke toetsing niet noodzakelijk is voor de oplossing van deze zaak.
Impactscore
LaagDe uitspraak is procedureel van aard en wordt deels afgedaan met een verkorte motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000; de inhoudelijke rechtsvraag over toetsingsintensiteit wordt uitdrukkelijk niet beantwoord, waardoor de precedentwerking minimaal is.
Belangrijkste punten
- 1De grief over de indringendheid van rechterlijke toetsing in asielzaken (artikel 15c Kwalificatierichtlijn) faalt omdat een strengere toets niet tot een ander resultaat leidt.
- 2Geen aanleiding voor prejudiciële vragen aan het HvJ EU, gelet op de Cilfit-, Consorzio Italian Management- en Remling-arresten: beantwoording van de rechtsvraag is niet noodzakelijk voor de zaak.
- 3De eerste grief wordt afgedaan met toepassing van artikel 91, tweede lid, Vw 2000 (verkorte motivering), omdat geen rechtseenheidsvraag of Unierechtsvraag in het geding is.
- 4Het verzoek om een voorlopige voorziening wordt afgewezen nu de aangevallen uitspraak wordt bevestigd.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat de vraag naar de indringendheid van rechterlijke toetsing bij artikel 15c Kwalificatierichtlijn in casu geen prejudiciële verwijzing rechtvaardigt en past de Cilfit-doctrine correct toe. De verkorte afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 beperkt de precedentwerking.
Praktische impact
Voor appellant heeft de uitspraak directe gevolgen: de asielaanvraag blijft afgewezen en de gevraagde schorsing van het besluit is niet toegekend, zodat het vertrekgebod in beginsel van kracht blijft.
Onderwerp-impact
In asielzaken waarbij artikel 15c Kwalificatierichtlijn (subsidiaire bescherming bij willekeurig geweld) aan de orde is, bevestigt deze uitspraak dat de Afdeling de ruimte tot prejudiciële verwijzing slechts benut als de rechtsvraag daadwerkelijk bepalend is voor de uitkomst.
Samenvatting
In deze uitspraak van 11 september 2026 beoordeelt de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State een hoger beroep in een asielzaak, waarbij tevens een verzoek om een voorlopige voorziening is ingediend. Appellant had zich in twee grieven gekeerd tegen de uitspraak van de rechtbank. De eerste grief werd afgedaan met toepassing van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (verkorte motivering), omdat deze geen vragen opwierp die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moesten worden, noch vragen over de uitleg of geldigheid van Unierechtelijke bepalingen. De tweede grief betrof de stelling dat de rechtbank het standpunt van de minister over de toepassing van artikel 15, aanhef en onder c, van de Kwalificatierichtlijn — de bepaling inzake subsidiaire bescherming bij ernstige individuele bedreiging door willekeurig geweld — te terughoudend had getoetst. De Afdeling laat in het midden of een indringendere rechterlijke toetsing op zijn plaats zou zijn, omdat een dergelijke toets in dit concrete geval niet tot een ander oordeel zou hebben geleid. De opgeworpen rechtsvraag is daarmee niet noodzakelijk voor de oplossing van de zaak, zodat ook geen aanleiding bestaat prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De Afdeling verwijst daartoe naar de vaste Europese jurisprudentie inzake de acte-éclairé- en acte-clair-doctrine (Cilfit, Consorzio Italian Management en het recente Remling-arrest van 24 maart 2026). Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard, de aangevallen uitspraak wordt bevestigd en het verzoek om een voorlopige voorziening wordt afgewezen. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft beperkte precedentwerking omdat de centrale rechtsvraag bewust onbeantwoord blijft.