Hoger beroep grensdetentie asielzoeker ongegrond verklaard

Samenvatting

In deze zaak stelde een vreemdeling hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over zijn grensdetentie. De grensdetentie was opgelegd in het kader van de asielgrensprocedure, waarbij de vraag centraal stond of de toepassing van de lichter-middel-beoordeling rechtmatig was. De Afdeling beantwoordt deze vraag via de verkorte procedure van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. Op grond van dit artikel hoeft de Afdeling een hoger beroep niet verder te motiveren wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling stelt vast dat de aan de orde gestelde rechtsvraag – over de asielgrensprocedure en de omvang van de lichter-middel-beoordeling in grensdetentiezaken – al eerder door haar is beantwoord in de uitspraak van 2 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5077). In die uitspraak is ook toegelicht waarom de Afdeling geen aanleiding ziet prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. Het hoger beroep biedt geen reden om in dit geval anders te oordelen. Daarnaast ziet de Afdeling ook ambtshalve geen grond om de grensdetentie onrechtmatig te achten. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard, de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd en de minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft beperkte zelfstandige precedentwerking en is in essentie een bevestiging van de reeds ingezette lijn in grensdetentiezaken.