Hoger beroep grensdetentie asielzoeker ongegrond verklaard

Samenvatting

In deze zaak stelden appellanten, bijgestaan door mr. F.M. Holwerda, hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraap van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over grensdetentie in het kader van de asielgrensprocedure. De kern van het geschil betrof de omvang van de zogenoemde lichter-middel-beoordeling: de vraag of bij de oplegging van grensdetentie voldoende is onderzocht of kon worden volstaan met een minder ingrijpende maatregel. De Afdeling oordeelt dat het hoger beroep ongegrond is en bevestigt de uitspraak van de rechtbank. Zij past daarbij de verkorte motiveringsplicht van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 toe. Op grond van deze bepaling hoeft een oordeel niet verder te worden gemotiveerd wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling stelt vast dat de in geding zijnde rechtsvraag over de asielgrensprocedure en de lichter-middel-beoordeling reeds is beantwoord in haar uitspraak van 2 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5077). Het hoger beroep biedt geen aanleiding om in dit geval anders te oordelen. Ook heeft de Afdeling in die eerdere uitspraak al uiteengezet waarom er geen reden is prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie te stellen. Ambtshalve ziet de Afdeling evenmin grond om de grensdetentie onrechtmatig te achten. De minister wordt niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten. De uitspraak illustreert hoe de Afdeling de verkorte afdoeningsroute benut om consistentie te waarborgen in een reeks vergelijkbare grensdetentiezaken, waarbij de rechtsontwikkeling reeds via een leidende uitspraak is geconsolideerd.