Raad van State oordeelt over kinderopvangtoeslag hersteloperatie 2017
ECLI:NL:RVS:2026:5306, Raad van State, 09-09-2026, 202601274/1/A2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 31 december 2021 heeft de Dienst Toeslagen in het kader van de hersteloperatie toeslagen een verzoek van [appellant sub 2] om herbeoordeling van haar recht op kinderopvangtoeslag over het jaar 2017 afgewezen. Op 26 mei 2021 heeft de Dienst Toeslagen in het kader van de Catshuisregeling aan [appellant sub 2] een forfaitaire vergoeding van € 30.000,00 toegekend. Naar aanleiding van de daaropvolgende integrale beoordeling heeft de Dienst Toeslagen zich in het besluit van 31 december 2021 op het standpunt gesteld dat hij geen fouten heeft gemaakt bij de beoordeling van het recht op kinderopvangtoeslag over het jaar 2017 en dat [appellant sub 2] daarom geen (aanvullende) compensatie krijgt. In het besluit op bezwaar van 18 januari 2024 heeft de Dienst Toeslagen dit standpunt gehandhaafd.
Kern van de zaak
De Dienst Toeslagen wees een verzoek van appellant tot herbeoordeling van haar recht op kinderopvangtoeslag over 2017 af in het kader van de hersteloperatie toeslagen. Na een eerdere forfaitaire vergoeding van €30.000 via de Catshuisregeling stelde de Dienst dat er geen fouten waren gemaakt. Appellant ging in beroep tegen het uitblijven van een tijdig besluit op bezwaar en betwistte de afwijzing van aanvullende compensatie.
Beslissing van de rechter
De uitspraak is onvolledig weergegeven, maar de rechtbank vernietigde het besluit van 18 januari 2024 van de Dienst Toeslagen en droeg op een nieuw besluit te nemen; de Dienst Toeslagen ging in hoger beroep, terwijl appellant incidenteel hoger beroep instelde tegen het oordeel dat niet was voldaan aan de vereisten voor compensatie op grond van artikel 2.1, eerste lid, Wet hersteloperatie toeslagen. De Afdeling behandelt eerst het incidenteel hoger beroep, maar de einduitkomst is niet volledig uit de aangeleverde tekst op te maken.
Impactscore
MiddelDe zaak betreft een individueel geval binnen de bredere toeslagenaffaire en de uitleg van de Wet hersteloperatie toeslagen, wat enige precedentwerking kan hebben voor vergelijkbare zaken, maar de onvolledige tekst beperkt de beoordeling van de definitieve impact.
Belangrijkste punten
- 1Dienst Toeslagen kende in het kader van de Catshuisregeling €30.000 forfaitaire vergoeding toe, maar wees aanvullende compensatie af na integrale beoordeling
- 2Rechtbank vernietigde het ongegrondverklaard bezwaar en verplichtte de Dienst Toeslagen een nieuw besluit te nemen binnen zes weken
- 3Appellant maakte incidenteel hoger beroep op het punt of is voldaan aan de wettelijke vereisten voor compensatie ex artikel 2.1 lid 1 Wet hersteloperatie toeslagen
- 4Proceskosten van €4.134 en griffierecht van €50 werden door de rechtbank ten laste van de Dienst Toeslagen gebracht
- 5De uitspraak is onvolledig; de definitieve beslissing van de Afdeling op zowel het hoger beroep als het incidenteel hoger beroep ontbreekt
Impactanalyse
Juridische impact
De zaak betreft de uitleg en toepassing van artikel 2.1 lid 1 van de Wet hersteloperatie toeslagen, wat in een reeks vergelijkbare zaken relevant is voor de omvang van het recht op aanvullende compensatie na een forfaitaire Catshuisvergoeding. Vanwege de onvolledigheid van de uitspraak kan de definitieve rechtsgevolgen echter niet worden vastgesteld.
Praktische impact
Voor gedupeerde ouders in de toeslagenaffaire die reeds een forfaitaire Catshuisvergoeding ontvingen, is van belang hoe de Afdeling oordeelt over het recht op aanvullende compensatie; dit kan de uitkomst van talrijke vergelijkbare herstelzaken beïnvloeden.
Onderwerp-impact
De uitspraak raakt direct de hersteloperatie toeslagen en de vraag in hoeverre toeslaggedupeerden naast een forfaitaire vergoeding recht hebben op aanvullende compensatie via de Wet hersteloperatie toeslagen.
Samenvatting
In deze zaak draait het om de vraag of een gedupeerde ouder, naast de reeds ontvangen forfaitaire vergoeding van €30.000 in het kader van de Catshuisregeling, recht heeft op aanvullende compensatie op grond van de Wet hersteloperatie toeslagen (Wht) voor het toeslagjaar 2017. De Dienst Toeslagen had na een integrale beoordeling geoordeeld dat hij geen fouten had gemaakt en wees een aanvullende vergoeding af. Na een bezwaarprocedure die niet tijdig werd afgerond, stelde appellant beroep in bij de rechtbank. De rechtbank verklaarde het beroep gedeeltelijk gegrond: het besluit op bezwaar van 18 januari 2024 werd vernietigd en de Dienst Toeslagen werd opgedragen een nieuw besluit te nemen. Tevens werd de Dienst veroordeeld tot vergoeding van proceskosten (€4.134) en griffierecht (€50). Zowel de Dienst Toeslagen als appellant gingen in hoger beroep bij de Raad van State. De Dienst Toeslagen betwist de vernietiging van zijn besluit, terwijl appellant in incidenteel hoger beroep aanvoert dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat niet is voldaan aan de wettelijke vereisten voor compensatie ex artikel 2.1 lid 1 Wht. De Afdeling bestuursrechtspraak kondigde aan eerst het incidenteel hoger beroep te behandelen. De aangeleverde uitspraaktekst is echter onvolledig, waardoor de definitieve beslissing van de Afdeling niet kan worden vastgesteld. De zaak heeft potentieel bredere betekenis voor gedupeerden in de hersteloperatie toeslagen die reeds een Catshuisvergoeding ontvingen en aanvullende compensatie nastreven, afhankelijk van hoe de Afdeling de reikwijdte van artikel 2.1 Wht uitlegt.