Hoger beroep nareis ongegrond, rechtbankuitspraak bevestigd
ECLI:NL:RVS:2026:5300, Raad van State, 11-09-2026, BRS.26.003680
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 11 februari 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag om betrokkene een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling (appellant), bijgestaan door mr. G.J. Dijkman, stelde hoger beroep in bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over een nareisaanvraag. De zaak betreft een besluit van de minister op bezwaar inzake gezinshereniging via nareis. Appellant kon zich niet vinden in het oordeel van de rechtbank en zocht herziening bij de Afdeling.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De Afdeling overneemt de motivering van de rechtbank volledig en oordeelt dat het hogerberoepschrift geen vragen opwerpt die beantwoording vereisen in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming, noch vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht.
Impactscore
LaagHet betreft een enkelvoudige kamerafhandeling via de vereenvoudigde procedure van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder beantwoording van principiële rechtsvragen; de uitspraak heeft geen bredere precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling past het recht toe zoals dat gold ten tijde van het besluit op bezwaar; de per 12 juni 2026 gewijzigde nareisregelgeving blijft buiten beschouwing.
- 2De Afdeling neemt de motivering van de rechtbank (overwegingen 5 en 6) integraal over zonder aanvullende motivering.
- 3Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: vereenvoudigde afdoening zonder nadere motivering omdat geen rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsvragen rijzen.
- 4Evenmin zijn er vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht (verwijzing naar HvJ EU 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243).
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden aan appellant.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de vereenvoudigde afdoeningsregeling ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 en sluit aan bij het recente Remling-arrest van het HvJ EU over Unierechtelijke uitlegvragen in vreemdelingenzaken. De zaak heeft geen precedentwerking nu er geen principiële rechtsvragen worden beantwoord.
Praktische impact
Voor appellant betekent de bevestiging dat de nareisaanvraag definitief is afgewezen en geen verdere rechtsmiddelen in deze procedure openstaan. De minister draagt geen proceskosten, zodat appellant ook op dat punt geen compensatie ontvangt.
Onderwerp-impact
In het vreemdelingenrecht bevestigt deze uitspraak dat wijzigingen in nareisregelgeving na het besluit op bezwaar niet worden meegenomen bij de toetsing, wat voor lopende nareis-procedures relevant is.
Samenvatting
In deze zaak stelde een vreemdeling, bijgestaan door advocaat mr. G.J. Dijkman, hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over een nareisaanvraag. De nareisaanvraag was door de minister afgewezen en het bezwaar was ongegrond verklaard; de rechtbank had dit standpunt bevestigd. De centrale juridische vraag was of de rechtbank terecht had geoordeeld dat het besluit van de minister in stand kon blijven. De Afdeling beantwoordt deze vraag bevestigend. Zij neemt de motivering van de rechtbank (overwegingen 5 en 6) volledig over en ziet geen aanleiding voor nadere motivering. Daartoe past de Afdeling de vereenvoudigde afdoeningsregeling van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 toe: het hogerberoepschrift bevat geen vragen die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven. Ook rijzen er geen vragen over de uitleg of geldigheid van Unierecht, conform de maatstaf die het Hof van Justitie van de EU heeft geformuleerd in het arrest Remling van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243). Een relevant procedureel gegeven is dat de Afdeling uitdrukkelijk het recht toepast zoals dat gold ten tijde van het besluit op bezwaar. De per 12 juni 2026 gewijzigde regelgeving op het gebied van nareis wordt buiten beschouwing gelaten, omdat de temporele toetsingsmaatstaf bepalend is. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard, de aangevallen uitspraak wordt bevestigd, en de minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is gewezen door een enkelvoudige kamer en heeft geen bredere precedentwerking.