Hoger beroep vreemdeling ongegrond verklaard door Raad van State
ECLI:NL:RVS:2026:5297, Raad van State, 09-09-2026, 202407742/1/V2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 9 augustus 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling (appellant), bijgestaan door mr. G. Tuenter, stelde hoger beroep in bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenzaak. De minister was de verwerende partij. De precieze toedracht van de onderliggende asielbeslissing is uit de uitspraak niet kenbaar.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De Afdeling oordeelde dat de rechtbank terecht en op goede gronden tot haar oordeel is gekomen en dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden.
Impactscore
LaagDe uitspraak is procedureel van aard en past een vaste, gevestigde lijn toe (artikel 91 lid 2 Vw 2000); zij stelt geen nieuwe rechtsregels en heeft slechts individuele betekenis voor de appellant.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling past artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe: de zogenoemde 'verkorte motivering' omdat geen rechtsvragen van algemeen belang spelen.
- 2De motivering van de rechtbank (overwegingen 8.1 en 8.2) wordt integraal overgenomen door de Afdeling.
- 3Er is ook geen aanleiding voor beantwoording van vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht, conform het arrest Remling (HvJ EU 24 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:243).
- 4De minister is niet veroordeeld tot betaling van proceskosten.
- 5De inhoudelijke gronden van de onderliggende vreemdelingenbeslissing zijn in deze uitspraak niet kenbaar gemaakt.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de verkorte motiveringsplicht ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 en verwijst naar het recente HvJ EU-arrest Remling als maatstaf voor de vraag of Unierechtelijke vragen een verdere motivering vereisen.
Praktische impact
Voor appellant heeft de uitspraak tot gevolg dat de uitkomst van de rechtbankprocedure ongewijzigd blijft en geen proceskostenvergoeding wordt toegekend; verdere rechtsmiddelen in Nederland staan niet open.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken bevestigt deze uitspraak de standaardpraktijk van de Afdeling om hoger beroepen zonder rechtsvragen van algemeen belang af te doen met een verkorte motivering, waarbij het recente Remling-arrest als Unierechtelijk referentiepunt wordt gehanteerd.
Samenvatting
In deze vreemdelingenrechtelijke procedure stelde een appellant, bijgestaan door mr. G. Tuenter (advocaat te Apeldoorn), hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. De inhoudelijke achtergrond van de zaak — de aard van de asielaanvraag of het bestreden besluit van de minister — blijkt niet uit de gepubliceerde uitspraak, omdat de Afdeling gebruik heeft gemaakt van de verkorte motiveringsregeling van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. De centrale rechtsvraag was of de rechtbank op goede gronden tot haar oordeel was gekomen en of het hogerberoepschrift vragen opriep die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord dienden te worden, dan wel vragen over de uitleg of geldigheid van Unierecht. De Afdeling beantwoordde beide vragen ontkennend. Zij nam de motivering van de rechtbank (overwegingen 8.1 en 8.2) integraal over en oordeelde dat het hogerberoepschrift geen aanleiding gaf voor een verdere inhoudelijke motivering. Daarbij verwees de Afdeling naar het arrest Remling van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243) als maatstaf voor de vraag of Unierechtelijke vragen nopen tot een uitgebreidere motivering — hetgeen hier niet het geval was. Het hoger beroep werd ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak werd bevestigd. De minister werd niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten. De uitspraak heeft voor de rechtspraktijk slechts beperkte betekenis: zij illustreert de standaardtoepassing van de verkorte motivering in vreemdelingenzaken en verankert het Remling-arrest als actueel Unierechtelijk referentiepunt voor de toepassingsdrempel van artikel 91 lid 2 Vw 2000.