Hoger beroep asielaanvraag ongegrond, minister hoeft niet in te grijpen
ECLI:NL:RVS:2026:5291, Raad van State, 10-09-2026, BRS.26.004562
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 25 juni 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Kern van de zaak
Een appellant in een asielzaak stelde hoger beroep in bij de Raad van State omdat hij vond dat de minister zijn asielaanvraag aan zich had moeten trekken. Tevens vroeg hij een voorlopige voorziening aan. De rechtbank had zijn beroep al eerder afgewezen.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om een voorlopige voorziening is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat er geen bijzondere omstandigheden aanwezig zijn die de minister zouden verplichten de asielaanvraag aan zich te trekken, waardoor ook de vraag naar het toepasselijk recht niet beantwoord hoefde te worden.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige bevestiging van bestaande jurisprudentie in een individuele asielzaak, zonder nieuwe rechtsvragen of richtinggevende overwegingen. Artikel 91 lid 2 Vw 2000 wordt toegepast, wat reeds aangeeft dat de zaak geen bredere rechtsontwikkelende betekenis heeft.
Belangrijkste punten
- 1Geen bijzondere omstandigheden die de minister verplichten de asielaanvraag aan zich te trekken
- 2De vraag over het toepasselijk recht is niet relevant voor de beslechting van het geschil en hoeft niet beantwoord te worden
- 3Geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie, gelet op vaste EU-rechtspraak (Cilfit, Consorzio Italian Management, Remling)
- 4Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: geen motiveringsplicht voor het hogerberoepsoordeel nu geen rechtseenheidsvraag speelt
- 5Proceskosten worden niet vergoed aan de minister
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande lijn dat de minister een ruime discretionaire bevoegdheid heeft bij het al dan niet aan zich trekken van asielaanvragen en dat enkel bijzondere omstandigheden daartoe aanleiding kunnen geven. De verkorte motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 illustreert het routinematige karakter van deze zaak voor de rechtsontwikkeling.
Praktische impact
Voor appellant betekent deze uitspraak dat zijn asielaanvraag niet door de minister wordt overgenomen en dat de gevraagde voorlopige voorziening niet wordt verleend. Er is geen verdere rechtsbescherming via deze weg beschikbaar.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken bevestigt deze uitspraak dat appellanten hoge drempels moeten overwinnen om de minister te dwingen een asielaanvraag aan zich te trekken, en dat procedurele vragen over toepasselijk recht niet worden beantwoord als zij niet noodzakelijk zijn voor de uitkomst.
Samenvatting
In deze uitspraak van de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 10 september 2026 staat de vraag centraal of de minister van Asiel en Migratie gehouden was de asielaanvraag van appellant aan zich te trekken. Appellant had hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank, die dit al had afgewezen, en verzocht tevens om een voorlopige voorziening. De Afdeling oordeelt dat het hoger beroep ongegrond is. De rechtbank had terecht vastgesteld dat er geen bijzondere omstandigheden zijn die de minister zouden verplichten om de asielaanvraag aan zich te trekken. Nu die drempel niet gehaald werd, was het evenmin nodig om te beoordelen of appellant in beroep kon opkomen tegen het niet-gebruikmaken van deze ministeriële bevoegdheid. Appellant had ook een rechtsvraag opgeworpen over het toepasselijk recht, maar de Afdeling laat deze vraag onbeantwoord. Omdat de oplossing van de zaak niet afhangt van het antwoord op die vraag, bestaat er evenmin aanleiding prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. Daartoe verwijst de Afdeling naar de vaste EU-rechtspraak inzake de Cilfit-doctrine en de meest recente arresten Consorzio Italian Management en Remling. De uitspraak wordt gedaan met toepassing van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000, waardoor een uitgebreide motivering achterwege blijft: het hogerberoepschrift bevat geen vragen die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Het verzoek om een voorlopige voorziening wordt eveneens afgewezen. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft een beperkt juridisch bereik en betreft een individuele asielzaak zonder richtinggevende betekenis.