Hoger beroep asielzoeker over België-overdracht ongegrond verklaard
ECLI:NL:RVS:2026:5290, Raad van State, 10-09-2026, BRS.26.004461
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 25 mei 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Kern van de zaak
Een asielzoeker met een opvolgende asielaanvraag ging in hoger beroep bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. De zaak betreft het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van België. De vreemdeling verzocht ook om een voorlopige voorziening om overdracht naar België te voorkomen.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om een voorlopige voorziening is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat de rechtsvraag over het interstatelijk vertrouwensbeginsel voor België bij opvolgende asielaanvragen eerder door de Afdeling is beantwoord (uitspraak van 17 juli 2026) en het hogerberoepschrift geen nieuwe vragen opwerpt die in het belang van rechtseenheid of rechtsontwikkeling beantwoording vereisen.
Impactscore
LaagDe uitspraak betreft een verkorte afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000, stelt geen nieuwe rechtsnormen en bevestigt enkel reeds bestaande jurisprudentie over het interstatelijk vertrouwensbeginsel voor België.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling past artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe: verkorte afdoening zonder nadere motivering omdat geen rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsvragen spelen.
- 2De rechtsvraag over het interstatelijk vertrouwensbeginsel voor België bij opvolgende asielaanvragen was reeds beantwoord in RvS 17 juli 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:4169).
- 3Het hogerberoepschrift roept geen prejudiciële vragen op over uitleg of geldigheid van Unierecht (conform HvJ 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 24).
- 4Het verzoek om een voorlopige voorziening wordt afgewezen nu het hoger beroep ongegrond is.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande lijn over het interstatelijk vertrouwensbeginsel voor België bij opvolgende asielaanvragen en voegt geen nieuwe rechtsontwikkeling toe. Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 onderstreept dat de Afdeling dergelijke zaken via verkorte afdoening kan afdoen.
Praktische impact
Voor de betreffende asielzoeker betekent dit dat overdracht naar België niet via deze procedure kan worden tegengehouden. De afwijzing van de voorlopige voorziening maakt de weg vrij voor tenuitvoerlegging van de overdrachtsbesluiting.
Onderwerp-impact
In asielzaken met een opvolgende aanvraag waarbij overdracht naar België aan de orde is, biedt het interstatelijk vertrouwensbeginsel op grond van de bestaande jurisprudentie geen grond voor het tegenhouden van overdracht.
Samenvatting
In deze zaak heeft de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 10 september 2026 uitspraak gedaan in een hoger beroepsprocedure van een asielzoeker met een opvolgende asielaanvraag. De vreemdeling had hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank en tevens een verzoek om een voorlopige voorziening ingediend, vermoedelijk om overdracht naar België op grond van de Dublinverordening te voorkomen. De centrale juridische vraag betrof het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van België in de context van een opvolgende asielaanvraag. De Afdeling stelde vast dat deze rechtsvraag reeds eerder was beantwoord in haar uitspraak van 17 juli 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:4169, rechtsoverwegingen 5 tot en met 5.2). Het hogerberoepschrift leverde geen nieuwe feiten, omstandigheden of argumenten op die aanleiding gaven om in dit geval anders te oordelen. De Afdeling paste artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 toe, op grond waarvan een uitspraak in hoger beroep niet verder gemotiveerd hoeft te worden indien het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Ook riep het hogerberoepschrift geen vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierecht, zoals vereist op grond van het arrest Remling van het Hof van Justitie van 24 maart 2026. Het hoger beroep is ongegrond verklaard, de uitspraak van de rechtbank is bevestigd en het verzoek om een voorlopige voorziening is afgewezen. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft een beperkte precedentwerking en vormt een routinematige bevestiging van bestaande jurisprudentie.