Raad van State onbevoegd in hoger beroep vreemdelingenbewaring
ECLI:NL:RVS:2026:5288, Raad van State, 10-09-2026, BRS.26.004076
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 22 juni 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling in bewaring stelde hoger beroep in bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over het voortduren van zijn vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 96 Vw 2000. De advocaat voerde argumenten aan om het hoger beroep toch ontvankelijk te laten zijn.
Beslissing van de rechter
De Afdeling bestuursrechtspraak verklaart zich onbevoegd om van het hoger beroep kennis te nemen. De doorslaggevende reden is dat artikel 84, aanhef en onder a, Vw 2000 hoger beroep tegen uitspraken over het voortduren van vrijheidsontnemende maatregelen uitdrukkelijk uitsluit, en de doorbreking van dit verbod (bij ontbreken van een eerlijk proces) zich hier niet voordoet.
Impactscore
LaagDe uitspraak past volledig in bestaande, vaste jurisprudentie over de onbevoegdheid van de Afdeling in bewaringszaken en voegt geen nieuwe rechtsnorm toe.
Belangrijkste punten
- 1Hoger beroep tegen uitspraken ex artikel 96 Vw 2000 is wettelijk uitgesloten (artikel 84 Vw 2000)
- 2Het verbod op hoger beroep kan alleen worden doorbroken bij schending van het recht op een eerlijk proces
- 3Appellant heeft geen omstandigheden aangevoerd die een doorbreking rechtvaardigen
- 4De Afdeling verklaart zich onbevoegd; geen inhoudelijke beoordeling vindt plaats
- 5Geen proceskostenveroordeling van de minister
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat artikel 84 Vw 2000 een absolute appeldrempel stelt voor bewaringszaken ex artikel 96 Vw 2000, met slechts een smalle doorbreking bij schending van het recht op een eerlijk proces.
Praktische impact
Vreemdelingen in bewaring hebben geen toegang tot de Afdeling bestuursrechtspraak via hoger beroep tegen voortduringsbeslissingen; zij zijn aangewezen op de rechtbank en kunnen slechts in uitzonderlijke gevallen doorbreken.
Onderwerp-impact
In het vreemdelingenrecht wordt de beperkte rechtsbescherming bij vrijheidsontnemende maatregelen opnieuw zichtbaar: de wetgever heeft bewust gekozen voor een enkelvoudige appelgang bij bewaring.
Samenvatting
In deze zaak stelde een vreemdeling hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over het voortduren van zijn vrijheidsontnemende maatregel. Die maatregel was opgelegd op grond van de Vreemdelingenwet 2000, en de rechtbank had eerder geoordeeld over de rechtmatigheid van het voortduren ervan op basis van artikel 96 Vw 2000. De centrale juridische vraag was of de Afdeling bevoegd is om kennis te nemen van dit hoger beroep, gelet op het wettelijke appelverbod van artikel 84, aanhef en onder a, Vw 2000. Dit artikel sluit hoger beroep tegen uitspraken inzake het voortduren van vrijheidsontnemende maatregelen uitdrukkelijk uit. De Afdeling stelt vast dat zij onbevoegd is. Het wettelijke verbod duldt slechts één uitzondering: wanneer in eerste aanleg geen sprake is geweest van een eerlijk proces. Appellant heeft weliswaar argumenten aangedragen om het hoger beroep toch in behandeling te nemen, maar deze geven geen aanleiding voor de conclusie dat het recht op een eerlijk proces is geschonden. De doorbraakjurisprudentie is dan ook niet van toepassing. De Afdeling verklaart zich onbevoegd en legt geen proceskostenveroordeling op aan de minister. De uitspraak is beknopt en geheel in lijn met vaste jurisprudentie op dit terrein. Zij illustreert de beperkte rechtsbescherming die de wetgever heeft voorzien bij bewaringszaken: de vreemdeling heeft één feitelijke instantie (de rechtbank) en geen toegang tot de hogerberoepsrechter, tenzij sprake is van een fundamentele procedurefout. Voor de praktijk betekent dit dat advocaten in bewaringszaken nauwelijks ruimte hebben voor hoger beroep en hun strategie volledig moeten richten op de rechtbankprocedure.