Hoger beroep vreemdeling over SIS-signalering ongegrond verklaard
ECLI:NL:RVS:2026:5286, Raad van State, 11-09-2026, BRS.26.000183
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 16 januari 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan appellant verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd ingetrokken, hem opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten (terugkeerbesluit) en hem meegedeeld dat hij vanwege dat terugkeerbesluit in het Schengeninformatiesysteem (SIS) gesignaleerd wordt.
Kern van de zaak
Een vreemdeling ging in hoger beroep bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. De zaak betreft een SIS-signalering inzake terugkeer en de vraag of er sprake is van een andere toestemming tot verblijf in Portugal in de zin van artikel 6, tweede lid, van de Terugkeerrichtlijn.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De doorslaggevende reden is dat het hogerberoepschrift geen rechtsvragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden, en dat de relevante rechtsvragen al eerder door de Afdeling zijn beantwoord in een uitspraak van 17 juli 2026.
Impactscore
LaagDe uitspraak betreft een routinematige bevestiging van eerder recht zonder nieuwe rechtsontwikkeling; de verkorte motivering ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 is standaardpraktijk en heeft geen precedentwerking buiten de individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van artikel 91, tweede lid, Vw 2000: verkorte motivering omdat geen vragen van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming spelen
- 2Relevante rechtsvragen over artikel 6 lid 2 Terugkeerrichtlijn en SIS-signalering zijn eerder beantwoord in ECLI:NL:RVS:2026:4177
- 3Geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht conform het Remling-arrest (HvJ EU 24 maart 2026)
- 4Geen proceskosten vergoed aan de minister
- 5Enkelvoudige kamer behandeling, wat de routine-aard van de zaak onderstreept
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de lijn uit ECLI:NL:RVS:2026:4177 over de uitleg van artikel 6 lid 2 Terugkeerrichtlijn en SIS-signaleringen, zonder nieuwe rechtsontwikkeling toe te voegen. De verkorte motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 sluit aan bij vaste praktijk bij de Afdeling in vreemdelingenzaken.
Praktische impact
Voor de appellant heeft de uitspraak directe gevolgen: het hoger beroep faalt en de eerdere rechtbankuitspraak staat onherroepelijk vast, wat betekent dat de SIS-signalering en het daarmee samenhangende terugkeerbesluit in stand blijven.
Onderwerp-impact
In de vreemdelingenrechtpraktijk bevestigt deze zaak dat rechters bij identieke of sterk gelijkende rechtsvragen snel kunnen verwijzen naar eerdere Afdelingsjurisprudentie, wat procedurele efficiëntie bevordert maar individuele toetsing beperkt.
Samenvatting
In deze vreemdelingenzaak stelde een appellant, bijgestaan door mr. M.J.A. Bakker, hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. De kern van de zaak betrof de vraag of sprake was van een andere toestemming tot verblijf in Portugal in de zin van artikel 6, tweede lid, van de Terugkeerrichtlijn, en hoe het evenredigheidsbeginsel zich verhoudt tot een SIS-signalering inzake terugkeer. De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de aangevallen uitspraak van de rechtbank. Zij deed dit op basis van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000, dat een verkorte motivering toestaat wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling constateerde dat de relevante rechtsvragen reeds waren beantwoord in haar uitspraak van 17 juli 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:4177) en dat het hogerberoepschrift geen aanleiding gaf om daarvan af te wijken. Daarnaast stelde de Afdeling vast dat het hogerberoepschrift geen vragen opriep over de uitleg of geldigheid van Unierechtelijke bepalingen, conform de maatstaf neergelegd in het Remling-arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026. De minister werd vrijgesteld van vergoeding van proceskosten. De uitspraak heeft beperkte precedentwerking maar illustreert de gestroomlijnde afdoeningspraktijk in vreemdelingenzaken wanneer rechtsvragen reeds zijn uitgekristalliseerd. Voor de appellant heeft de beslissing verstrekkende gevolgen: de SIS-signalering en het terugkeerbesluit staan onherroepelijk vast.