Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond verklaard door Raad van State
ECLI:NL:RVS:2026:5284, Raad van State, 10-09-2026, BRS.26.004017
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 28 mei 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om haar een verblijfsvergunning asiel te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een appellant, bijgestaan door een advocaat uit Gouda, stelde hoger beroep in bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingrechtelijke zaak. De exacte feitelijke achtergrond van het geschil is niet uit de uitspraak zelf kenbaar, maar betreft een beslissing van de minister op grond van de Vreemdelingenwet 2000.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De Raad van State past de verkorte motivering toe op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000, omdat het hogerberoepschrift geen rechtsvragen van algemeen belang oproept en ook geen vragen over de uitleg of geldigheid van Unierecht bevat.
Impactscore
LaagHet betreft een standaard verkorte afdoening in een individuele vreemdelingenzaak zonder nieuwe rechtsvragen; de uitspraak heeft geen richtinggevende of precedentscheppende werking.
Belangrijkste punten
- 1Artikel 91 lid 2 Vw 2000 toegepast: verkorte afdoening zonder nadere motivering
- 2Raad van State neemt motivering rechtbank (overwegingen 5.1, 6.1 en 6.2) volledig over
- 3Geen rechtsvragen van belang voor rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin
- 4Geen vragen over uitleg of geldigheid Unierecht conform arrest HvJ Remling (ECLI:EU:C:2026:243)
- 5Minister hoeft geen proceskosten te vergoeden
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak is een standaard toepassing van de verkorte afdoeningsprocedure ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 en heeft geen zelfstandige precedentwerking; zij bevestigt slechts de bestaande praktijk van compacte afdoening in vreemdelingenzaken zonder rechtsvragen van algemeen belang.
Praktische impact
Appellant krijgt geen verblijfsrechtelijk gunstige uitkomst en de beslissing van de minister blijft ongewijzigd van kracht; de proceskosten komen voor rekening van appellant.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken waarbij het hogerberoepschrift geen principiële rechtsvragen bevat, bevestigt de Raad van State wederom dat een summiere motivering volstaat, wat de druk op de vreemdelingrechtspraak beperkt houdt.
Samenvatting
In deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 10 september 2026 wordt het hoger beroep van appellant in een vreemdelingrechtelijke zaak ongegrond verklaard. De exacte feitelijke achtergrond — wie appellant is en wat de aard van het oorspronkelijke besluit van de minister is — blijkt niet uit de gepubliceerde uitspraak zelf, omdat de Raad van State gebruikmaakt van de verkorte afdoeningsprocedure op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). De centrale juridische vraag was of de rechtbank op goede gronden tot haar oordeel was gekomen. De Raad van State beantwoordt die vraag bevestigend en neemt de motivering van de rechtbank — zoals neergelegd in de overwegingen 5.1, 6.1 en 6.2 van de aangevallen uitspraak — volledig over. Een verdere inhoudelijke onderbouwing wordt niet gegeven, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Evenmin roept het vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierecht, zoals vereist na het arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243). De aangevallen uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd en de minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is enkelvoudig gedaan door mr. M. den Heyer. Dit is een routinematige toepassing van de verkorte afdoeningsprocedure die in vreemdelingenzaken veelvuldig wordt gehanteerd en heeft geen zelfstandige precedentwerking.