Hoger beroep vreemdeling over non-refoulement ongegrond verklaard
ECLI:NL:RVS:2026:5282, Raad van State, 10-09-2026, BRS.25.000904
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Op 20 maart 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvullend terugkeerbesluit genomen en bij besluit van diezelfde datum een inreisverbod tegen appellant uitgevaardigd.
Kern van de zaak
Een vreemdeling, bijgestaan door een advocaat uit Amsterdam, stelde hoger beroep in tegen een uitspraak van de rechtbank. Hij betoogde dat de rechtbank ambtshalve had moeten toetsen of het beginsel van non-refoulement was geëerbiedigd, mede in het licht van een HvJ-arrest uit oktober 2024 (Ararat).
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De doorslaggevende reden is dat de rechtbank alleen ambtshalve hoeft te toetsen aan non-refoulement indien er concrete aanwijzingen uit het dossier zijn die daartoe nopen, en dergelijke aanwijzingen ontbraken in dit geval.
Impactscore
MiddelDe uitspraak heeft praktisch belang voor de vreemdelingenrechtspraktijk door de gevestigde interpretatie van het Ararat-arrest te bevestigen, maar voegt inhoudelijk weinig toe aan de al bestaande lijn uit ECLI:NL:RVS:2025:4178.
Belangrijkste punten
- 1Het HvJ-arrest Ararat (17 oktober 2024) verplicht de rechter slechts tot ambtshalve non-refoulementtoetsing bij concrete aanwijzingen uit het dossier, niet standaard in elke zaak.
- 2De Afdeling volgt haar eerdere uitspraak van 2 september 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:4178) over de reikwijdte van het Ararat-arrest.
- 3Er bestond geen aanleiding voor prejudiciële vragen aan het HvJ, nu redelijkerwijs geen twijfel bestaat over de uitleg van het Unierecht (acte clair, conform Cilfit en Remling).
- 4De overige grieven zijn afgedaan met toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 (ongemotiveerde verwerping wegens ontbreken van rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsbelang).
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de beperkte reikwijdte van het Ararat-arrest: ambtshalve toetsing aan non-refoulement is alleen geboden bij concrete dossieraanwijzingen, niet als algemene verplichting in elke asielprocedure.
Praktische impact
Voor vreemdelingen in hoger beroep betekent dit dat een beroep op het Ararat-arrest enkel kans van slagen heeft wanneer concrete feiten of omstandigheden in het dossier een reëel refoulementrisico aanwijzen.
Onderwerp-impact
In asiel- en vreemdelingenzaken schept deze uitspraak duidelijkheid over wanneer rechters ambtshalve non-refoulementrisico's moeten onderzoeken, wat de werkwijze van IND en rechters in vergelijkbare zaken stuurt.
Samenvatting
In deze zaak stelde een vreemdeling hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een afwijzende uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenzaak. De centrale rechtsvraag betrof de reikwijdte van de ambtshalve toetsingsplicht aan het beginsel van non-refoulement, zoals dat zou volgen uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 17 oktober 2024 in de zaak Ararat (ECLI:EU:C:2024:892). Appellant betoogde dat de rechtbank op grond van dit arrest had moeten nagaan of non-refoulement in zijn zaak was geëerbiedigd, ook zonder dat hij dit uitdrukkelijk had aangevoerd. De Afdeling verwerpt dit standpunt. Onder verwijzing naar haar eerdere uitspraak van 2 september 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:4178) oordeelt zij dat het Ararat-arrest de rechter uitsluitend verplicht tot ambtshalve non-refoulementtoetsing wanneer concrete aanwijzingen in het dossier daartoe aanleiding geven. Nu dergelijke aanwijzingen in de onderhavige zaak ontbraken, heeft de rechtbank terecht afgezien van een dergelijke beoordeling. Voor het stellen van prejudiciële vragen aan het HvJ bestaat geen aanleiding, nu redelijkerwijs geen twijfel bestaat over de uitleg van het Unierecht, conform de acte clair-doctrine zoals neergelegd in de arresten Cilfit, Consorzio Italian Management en Remling. De overige grieven worden zonder nadere motivering verworpen op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000, omdat zij geen vragen opwerpen die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden, en evenmin vragen over de uitleg of geldigheid van Unierecht. Het hoger beroep is ongegrond en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak consolideert de bestaande rechtslijn over de reikwijdte van het Ararat-arrest en biedt duidelijkheid voor de asielrechtspraktijk.