Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond verklaard door RvS
ECLI:NL:RVS:2026:5277, Raad van State, 09-09-2026, BRS.26.003812
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 22 oktober 2024 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft hoger beroep ingesteld bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenzaak, en heeft tevens een verzoek om voorlopige voorziening ingediend. De exacte toedracht van het geschil (aard van de verblijfsrechtelijke beslissing van de minister) is niet volledig kenbaar uit de beschikbare tekst.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De voorzieningenrechter heeft de motivering van de rechtbank overgenomen en geoordeeld dat het hogerberoepschrift geen rechtsvragen bevat die beantwoording behoeven in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming.
Impactscore
LaagHet betreft een routinematige vereenvoudigde afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder nieuwe rechtsontwikkeling; de zaak heeft uitsluitend betekenis voor de direct betrokkene.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: vereenvoudigde afdoening zonder nadere motivering is toegestaan omdat geen relevante rechtsvragen worden opgeroepen.
- 2Geen Unierechtelijke vragen: het hogerberoepschrift roept geen vragen op over uitleg of geldigheid van Unierecht (conform HvJ EU 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243).
- 3De voorzieningenrechter heeft de overwegingen van de rechtbank (r.o. 9.2-9.5 en 10.3.1-10.6) integraal overgenomen.
- 4Het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen als gevolg van de ongegrondverklaring van het hoger beroep.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden aan de appellant.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak past de standaard vereenvoudigde afdoeningsroute van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe en bevestigt de toepasselijkheid van het recente HvJ EU-arrest Remling voor de beoordeling of Unierechtelijke vragen bestaan. Er worden geen nieuwe rechtsnormen gesteld.
Praktische impact
De vreemdeling ziet zijn hoger beroep en verzoek om voorlopige voorziening afgewezen, waardoor de uitspraak van de rechtbank en de onderliggende beslissing van de minister in stand blijven. De verblijfssituatie van de vreemdeling wijzigt niet door deze procedure.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken bevestigt deze uitspraak dat de vereenvoudigde afdoeningsprocedure ook wordt toegepast wanneer geen Unierechtelijke vragen spelen, conform de meest recente Europese jurisprudentie.
Samenvatting
In deze uitspraak van 9 september 2026 heeft de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State het hoger beroep van een vreemdeling in een vreemdelingenzaak ongegrond verklaard en het bijbehorende verzoek om een voorlopige voorziening afgewezen. De precieze aard van de onderliggende beslissing van de minister is niet volledig kenbaar uit de beschikbare tekst, maar het betreft een verblijfsrechtelijke kwestie waarover de rechtbank eerder al had geoordeeld. De voorzieningenrechter heeft gekozen voor de vereenvoudigde afdoeningsroute op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Dit artikel biedt de mogelijkheid om een hoger beroep zonder nadere motivering af te doen, mits het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven. De voorzieningenrechter heeft vastgesteld dat hiervan geen sprake is. Daarnaast heeft de voorzieningenrechter expliciet getoetst of het hogerberoepschrift vragen oproept over de uitleg of geldigheid van bepalingen van Unierecht, conform het recente arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243). Ook dat bleek niet het geval. De motivering van de rechtbank – in het bijzonder de overwegingen 9.2 tot en met 9.5 en 10.3.1 tot en met 10.6 – is integraal overgenomen door de voorzieningenrechter. Als gevolg van de ongegrondverklaring van het hoger beroep is ook het verzoek om een voorlopige voorziening afgewezen. De minister is niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten. De uitspraak heeft een beperkte juridische reikwijdte en betreft een individuele zaak zonder richtinggevende betekenis voor het vreemdelingenrecht in bredere zin.