Hoger beroep vreemdelingenbewaring ongegrond verklaard door Raad van State
ECLI:NL:RVS:2026:5275, Raad van State, 10-09-2026, BRS.26.003469
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 24 juni 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie. appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling, vertegenwoordigd door advocaat mr. W.M. Blaauw, stelde hoger beroep in bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over zijn vreemdelingenbewaring. De zaak draaide om de rechtmatigheid van de bewaring en een rechtsvraag over het intrekken van een met kennisgeving ingesteld beroep.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De doorslaggevende reden is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden (artikel 91 lid 2 Vw 2000), en de relevante rechtsvraag al eerder door de Afdeling was beantwoord in een uitspraak van 25 augustus 2026.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder nieuwe rechtsontwikkeling; de relevante rechtsvraag was al enkele weken eerder beantwoord en de zaak heeft geen precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: geen nadere motiveringsplicht wanneer het hogerberoepschrift geen vragen van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming bevat
- 2De rechtsvraag over intrekking van een met kennisgeving ingesteld beroep was reeds beantwoord in RvS 25 augustus 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:4920)
- 3Geen Unierechtelijke vragen aan de orde, conform HvJ EU 24 maart 2026 (Remling, ECLI:EU:C:2026:243)
- 4De Afdeling heeft ambtshalve geen reden gezien om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande lijn dat in vreemdelingenzaken zonder nieuwe rechtsvragen een verkorte afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 mogelijk is zonder uitgebreide motivering. De verwijzing naar het Remling-arrest van het HvJ EU bevestigt dat ook de Unierechtelijke prejudiciële verwijzingsplicht in dit type zaken niet aan de orde was.
Praktische impact
Voor de appellant betekent de uitspraak dat de vreemdelingenbewaring in stand blijft en hij geen proceskostenvergoeding ontvangt. De minister wordt niet verplicht tot enige compensatie of verdere actie.
Onderwerp-impact
In het vreemdelingenrecht bevestigt deze uitspraak dat de verkorte afdoeningsprocedure in bewaringszaken standaard wordt toegepast zodra een vergelijkbare rechtsvraag al is beantwoord, wat de doorlooptijd van dergelijke zaken beperkt.
Samenvatting
In deze zaak stelde een vreemdeling hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank, waarbij de rechtmatigheid van zijn vreemdelingenbewaring centraal stond. De vreemdeling werd bijgestaan door mr. W.M. Blaauw, advocaat in Haarlem. Het hoger beroep richtte zich mede op een rechtsvraag over de mogelijkheid om een met een kennisgeving ingesteld beroep in te trekken. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank bevestigd. De centrale juridische grondslag voor deze beslissing is artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000, dat de Afdeling toestaat een hoger beroep zonder uitgebreide motivering af te doen wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. In dit geval was de relevante rechtsvraag — of een met een kennisgeving ingesteld beroep kan worden ingetrokken — reeds beantwoord in een uitspraak van de Afdeling van 25 augustus 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:4920). Het hoger beroep bood geen aanleiding om daarover anders te oordelen. Evenmin waren er vragen aan de orde over de uitleg of geldigheid van Unierecht, zodat ook geen aanleiding bestond voor een prejudiciële verwijzing aan het Hof van Justitie van de Europese Unie, conform het Remling-arrest van 24 maart 2026. Daarnaast heeft de Afdeling ambtshalve de rechtmatigheid van de vreemdelingenbewaring getoetst en geen reden gevonden om deze onrechtmatig te achten. De minister is niet verplicht proceskosten te vergoeden. De uitspraak is een standaardtoepassing van de verkorte afdoeningsprocedure in vreemdelingenzaken en heeft geen zelfstandige precedentwaarde.