Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond verklaard door RvS
ECLI:NL:RVS:2026:5267, Raad van State, 10-09-2026, BRS.26.002701
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 17 april 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag om appellant een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een appellant, bijgestaan door mr. J.E. Jalandoni, stelde hoger beroep in bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenrechtelijke zaak. De minister was de wederpartij. De exacte onderliggende toelatingskwestie blijkt niet uit de beschikbare tekst.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De Afdeling oordeelde dat de rechtbank terecht en op goede gronden tot haar oordeel is gekomen, en paste de verkorte motiveringsplicht van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe omdat het hogerberoepschrift geen rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsvragen opwierp.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige toepassing van de verkorte afdoeningsprocedure ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder nieuwe rechtsvragen of richtinggevende overwegingen; de feitelijke achtergrond van de zaak is bovendien grotendeels onbekend uit de beschikbare tekst.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: verkorte afdoening zonder nadere motivering
- 2Geen vragen over rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin
- 3Geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht (verwijzing naar HvJ-arrest Remling, ECLI:EU:C:2026:243)
- 4Raad van State neemt de motivering van de rechtbank integraal over
- 5Geen proceskostenveroordeling ten laste van de minister
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de standaardtoepassing van de verkorte motiveringsplicht in vreemdelingenzaken op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en sluit aan bij het HvJ-arrest Remling (2026) over de grenzen van de Unierechtelijke motiveringsverplichting. Er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord.
Praktische impact
Voor appellant heeft de uitspraak tot gevolg dat de rechtbankbeslissing onherroepelijk wordt en verdere rechtsmiddelen niet meer openstaan. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken bevestigt deze uitspraak dat de Afdeling bij afwezigheid van fundamentele rechtsvragen volstaat met een verkorte motivering, wat de doorlooptijd van beroepsprocedures beperkt maar de rechtsbescherming van individuele vreemdelingen niet vergroot.
Samenvatting
In deze vreemdelingenrechtelijke procedure stelde appellant, vertegenwoordigd door mr. J.E. Jalandoni, hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. De exacte aard van het onderliggende geschil — vermoedelijk een verblijfsrechtelijke kwestie waarbij de minister als verweerder optrad — blijkt niet volledig uit de beschikbare uitspraaktekst. De centrale juridische vraag was of de rechtbank op juiste gronden tot haar oordeel was gekomen en of het hogerberoepschrift aanleiding gaf tot een inhoudelijke beoordeling. De Afdeling beantwoordde beide vragen ontkennend. Zij stelde vast dat de rechtbank terecht en op goede gronden had geoordeeld, en nam de motivering van de rechtbankuitspraak integraal over. Vervolgens paste de Afdeling de verkorte motiveringsplicht van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 toe. Op grond van deze bepaling hoeft de Afdeling haar oordeel niet nader te motiveren indien het hogerberoepschrift geen vragen oproept die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Ook constateerde de Afdeling dat het hogerberoepschrift geen vragen opwierp over de uitleg of geldigheid van Unierecht, daarbij verwijzend naar het arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243). Het hoger beroep werd ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak bevestigd. Een proceskostenveroordeling ten laste van de minister bleef achterwege. De uitspraak is enkelvoudig gedaan en heeft geen zelfstandige precedentwerking; zij illustreert de standaardtoepassing van de verkorte afdoeningsprocedure in het vreemdelingenrecht.