Vreemdelingenbewaring in hoger beroep rechtmatig bevonden
ECLI:NL:RVS:2026:5263, Raad van State, 09-09-2026, BRS.26.004553
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 12 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft hoger beroep ingesteld tegen een rechterlijke uitspraak die zijn vreemdelingenbewaring rechtmatig achtte. Tevens verzocht hij om een voorlopige voorziening. De zaak betrof de rechtmatigheid van de opgelegde bewaring door de minister.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De voorzieningenrechter van de Raad van State heeft de uitspraak van de rechtbank bevestigd, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden, en er ambtshalve ook geen reden is om de bewaring onrechtmatig te achten.
Impactscore
LaagDe uitspraak betreft een routinematige toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder nieuwe rechtsvragen of richtinggevende overwegingen; de feitelijke motivering van de rechtbank wordt overgenomen zonder zelfstandige juridische analyse.
Belangrijkste punten
- 1De Raad van State past artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe: het hoger beroep behoeft geen nadere motivering nu er geen rechtseenheidsvragen spelen.
- 2Er zijn geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht (conform HvJ EU 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243).
- 3De voorzieningenrechter heeft ambtshalve geen grond gevonden om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten.
- 4Het verzoek om voorlopige voorziening wordt afgewezen als gevolg van de ongegrondverklaring van het hoger beroep.
- 5De minister wordt niet veroordeeld in de proceskosten.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak betreft een standaardtoepassing van de verkorte afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000, zonder nieuwe rechtsontwikkeling. De verwijzing naar het recente HvJ EU-arrest Remling bevestigt dat ook de Unierechtelijke dimensie geen aanleiding geeft voor nadere motivering.
Praktische impact
De vreemdeling blijft in bewaring, nu zowel het hoger beroep als het verzoek om voorlopige voorziening zijn afgewezen. Er wordt geen proceskosten vergoeding toegekend.
Onderwerp-impact
Voor de vreemdelingenrechtpraktijk bevestigt deze uitspraak de bestaande lijn dat bewaring in hoger beroep verkort kan worden afgedaan wanneer geen principiële vragen spelen.
Samenvatting
In deze zaak had een vreemdeling hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank waarin zijn vreemdelingenbewaring rechtmatig was bevonden. Tegelijk verzocht hij de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State om een voorlopige voorziening te treffen, teneinde de bewaring hangende het hoger beroep te schorsen. De voorzieningenrechter heeft het hoger beroep ongegrond verklaard met toepassing van de verkorte motiveringsregeling van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. Op grond van deze bepaling behoeft een uitspraak in hoger beroep geen verdere motivering wanneer de aangevoerde gronden geen vragen bevatten die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord dienen te worden. Aan die drempel is in deze zaak niet voldaan. Daarnaast overweegt de voorzieningenrechter dat er evenmin sprake is van vragen over de uitleg of geldigheid van een bepaling van Unierecht, zoals vereist door het recente arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243). Ook ambtshalve ziet de voorzieningenrechter geen aanleiding om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten. De rechtbank had in haar uitspraak op goede gronden geoordeeld over de rechtmatigheid van de bewaring; de Raad van State neemt de motivering van de rechtbank volledig over. Als gevolg van de ongegrondverklaring van het hoger beroep wordt ook het verzoek om voorlopige voorziening afgewezen. De minister wordt niet veroordeeld in de proceskosten. Deze uitspraak heeft een beperkte juridische impact: zij betreft een standaard verkorte afdoening in een individueel bewaringsgeval, zonder nieuwe of richtinggevende rechtsvragen.