Uitzetting vreemdeling geschorst hangende hoger beroep
ECLI:NL:RVS:2026:5262, Raad van State, 09-09-2026, BRS.26.004540
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 11 maart 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft hoger beroep ingesteld tegen een beslissing van de minister van Asiel en Migratie en verzoekt tegelijkertijd een voorlopige voorziening om uitzetting te voorkomen en opvang te behouden totdat op het hoger beroep is beslist.
Beslissing van de rechter
De voorzieningenrechter van de Raad van State wijst het verzoek toe en bepaalt dat de vreemdeling niet mag worden uitgezet totdat op het hoger beroep is beslist. De minister wordt veroordeeld in de proceskosten van € 934,00, waarbij de doorslaggevende reden is gelegen in de door verzoeker aangevoerde omstandigheden die een voorlopige voorziening rechtvaardigen conform vaste jurisprudentie (RvS 20 februari 2019).
Impactscore
LaagHet betreft een processuele tussenbeslissing (voorlopige voorziening) zonder inhoudelijk oordeel over de verblijfsrechtelijke positie van verzoeker; de uitkomst is routinematig en stelt geen nieuwe rechtsregels.
Belangrijkste punten
- 1Voorlopige voorziening toegewezen: uitzetting opgeschort totdat hoger beroep is beslist
- 2Verzoek om opvang en verstrekkingen is mede ingediend
- 3Beslissing gebaseerd op vaste lijn RvS-jurisprudentie (ECLI:NL:RVS:2019:457)
- 4Minister van Asiel en Migratie veroordeeld tot proceskosten van € 934,00
- 5Uitspraak is een voorlopige maatregel; inhoudelijk oordeel volgt bij behandeling hoger beroep
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak op basis van aangevoerde omstandigheden een schorsende werking kan opleggen bij dreigende uitzetting hangende hoger beroep. De uitspraak heeft geen zelfstandige precedentwaarde maar past in een bestaand en consistent toewijzingspatroon.
Praktische impact
De vreemdeling wordt vooralsnog niet uitgezet en behoudt zijn verblijf in Nederland totdat de Afdeling inhoudelijk heeft beslist op het hoger beroep. De minister draagt de proceskosten van de rechtsbijstand.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken biedt de voorlopige voorzieningsprocedure bij de Raad van State een effectief instrument om uitzetting tijdelijk te voorkomen, wat relevant is voor asielzoekers en migranten in de eindfase van hun rechtsmiddelenprocedure.
Samenvatting
In deze zaak heeft een vreemdeling bij de Raad van State tegelijkertijd hoger beroep ingesteld en een verzoek om voorlopige voorziening ingediend. Het verzoek strekte ertoe dat hij niet zou worden uitgezet voordat op het hoger beroep is beslist, en dat hij recht zou behouden op opvang en verstrekkingen gedurende die periode. De voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak heeft het verzoek toegewezen. Op grond van de door verzoeker aangevoerde omstandigheden en met verwijzing naar de vaste lijn in de rechtspraak van de Afdeling (uitspraak van 20 februari 2019, ECLI:NL:RVS:2019:457) is geoordeeld dat een voorlopige voorziening op zijn plaats is. De voorzieningenrechter bepaalt daarom dat verzoeker niet mag worden uitgezet totdat de Afdeling inhoudelijk heeft beslist op het door hem ingestelde hoger beroep. Tevens wordt de minister van Asiel en Migratie veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten, vastgesteld op € 934,00 wegens beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De uitspraak is puur processueel van aard: zij bevat geen inhoudelijk oordeel over de rechtmatigheid van het uitzetbesluit of de verblijfsrechtelijke status van de vreemdeling. Die beoordeling volgt pas bij de behandeling van het hoger beroep ten gronde. De beslissing is illustratief voor het beschermingsmechanisme dat het Nederlandse bestuursprocesrecht biedt aan vreemdelingen die hun rechtsmiddelen nog niet hebben uitgeput: zolang een procedure loopt en een voorlopige voorziening is getroffen, kan uitzetting worden opgeschort. Gelet op het routinematige karakter en het ontbreken van nieuwe rechtsontwikkeling is de bredere juridische impact beperkt.